Nieuwste onderwerp

Feestje

Eerste: Link
Vorige: Link

Het is half vijf ‘s ochtends. Ongeveer een half uur geleden werd ik wakker van een feestje aan de overkant van het meer waar we aan slapen. Wij liggen zeven meter van het water en geluid draagt ver. Het is een kilometer van ons vandaan, maar het voelt alsof ze in de tent naast ons bezig zijn.
Ik besluit uit de daktent te klimmen. Ik loop achter met wat schrijfwerk en kan toch niet meer slapen. De zon is nog niet op, maar de lucht begin al iets lichter te kleuren achter de bergen aan de overkant. Ik maak wat foto’s van die lucht. Alles is zo kalm. Het water, de camping, de wegen om het meer. Alles behalve dat klote feest.

Ik begin te schrijven over de afgelopen dagen en zet wat muziek aan om de dansmuziek te overstemmen. Als het saai begin te worden zoek ik de beste luchtfoto uit en stuur die naar Emily. Ik verwacht niet echt een reactie.
Ze is een stuk minder aanwezig de afgelopen weken en mijn leuk vinden wordt langzaam kleiner.
Vlak voor ik mijn mobiel weg stop zie ik haar status verspringen naar online.
‘Hey,’ zegt ze.
‘Hey.’
Dank je voor de foto’s. Hoe gaat het?
Ik vertel dat ik hier zit te kijken naar het Como-Meer dat langzaam zijn grijs verliest en blauwer wordt door de opkomende zon. Ik vertel dat een feest me wakker houdt en dat ik me gisteren zo zelfverzekerd voelde in mijn pak.
Zij zegt dat ze niet weet hoe ik er uit zie, maar dat ik vast woest aantrekkelijk was.
Nog steeds.
Oh ja, natuurlijk.
Het is even stil.
Ze vraagt of ik nog leuke Italiaanse meisjes ben tegengekomen.
Ik zeg van niet. In mijn hoofd verschijnt zij opeens op de kampeerstoel naast me. We kijken samen naar het meer, naar de zonnestralen die door de wolken schijnen en als speren een bergdorpje in steken.
We kletsen gewoon een beetje, maar ik zit met een grijns op mijn gezicht. Misschien is het de aandacht waar ik blij van word. Of het idee dat ik iemand aan de andere kant van de wereld kan laten zien hoe de lucht er uit ziet in Nederland. Dat ik haar, op de allerkleinste manier, meeneem op een reis die ze zelf niet kan maken.

We praten nog een uurtje. Ik stoor me niet meer aan het feest, maar zit ontspannen langs de waterkant. Als Jurriaan uit bed komt ontbijten we en niet veel later zien we een enkele waterskiër het gladde water in tweeën snijden.
Samen klagen we over het lawaai van vannacht. ‘Laten we naar Verona gaan,’ zeg ik.
Een uur later rijden we weg.

Het vervolg: Fresco

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.