Nieuwste onderwerp

Veiling

Eerste: Link
Vorige: Link

 

 

Geschoren, in pak en met de zon op onze gebruinde gezichten lopen we naar de ingang van de Concorso D’elaganza. Jurriaan wijst op auto’s die in het dorpje rondrijden. Het zijn andere bezoekers die een auto van drie ton hebben, maar, net als wij, moeite hebben met het vinden van een parkeerplaats.
Ik kijk naar mezelf in de weerspiegeling van een autodeur en voel me voor het eerst in tijden echt heel zeker over mijn uiterlijk.
De knappe vrouw bij de ingang scant onze kaartjes en lacht vriendelijk naar me. Extra vriendelijk. Vriendelijk zo van: ‘wow, shit, er komen hier niet alleen maar vieze vijftigers die naar me gluren, maar ook deze modieuze jongeman.’
Het komt door mijn pak, en zelfs als het niet door mijn pak komt, dan komt het alsnog door mijn pak.

De veiling wordt gehouden op het landgoed van een villa die ook is gebruikt als James Bond filmset. Voor de deur staan vier terracotta krijgers. Ook staat er een levende bewaker die er voor zorgt dat niemand ook maar in de buurt komt van de ingang.

De auto’s staan op een houten verhoging onder een zeil om ze koel te houden. Auto’s van ‘maar’ 80 duizend euro en auto’s van miljoenen waar er nog maar 7 van over zijn in de wereld.
Het kopstuk van de veiling is een zilverkleurige auto waar iedereen omheen staat. Een Russische jongen die een serieuze bieder blijkt te zijn vraagt of de motorkap even open kan. In het Engels stelt hij vragen waar Jurriaan met aandacht naar luistert.
‘Wat een sukkel,’ zegt hij als we even later doorlopen. ‘Als je dit soort vragen stelt heb je over duidelijk geen idee van auto’s. Hij heeft alleen maar het geld en dus wilt hij hem kopen.’
De verwachtte veilingprijs is zes tot acht miljoen euro.

Na een uur begin ik me te vervelen. Ik loop weg van de auto’s en leun tegen een stenen balustrade aan. Een paar meter onder me is het como-meer. Het is prachtig helder blauw en loopt langgerekt door een Italiaans berglandschap. Overal aan de rand van het water zijn dorpjes en landhuizen. Plezierjachten varen over het water en mensen waterskiën achter snelle motorbootjes.

Ik maak een foto van de blauwe lucht en stuur hem door naar Emily. Dan scroll ik langzaam omhoog langs de foto’s die ik naar haar heb gestuurd in de afgelopen anderhalve week. Soms reageert ze er op door te zeggen hoe mooi het is, maar soms zegt ze ook helemaal niets.
Het is warm en ik doe mijn jasje uit. Zij kan mijn pak niet zien. Voor haar kan ik niet opeens goed genoeg zijn door er beter uit te zien.

 

Het vervolg: Feestje

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.