Nieuwste onderwerp

Bernadino

Eerste: Link
Vorige: Link

Boven op een berg, niet bereikbaar met de auto, staat een dorpje. Het is niet eens een echt dorpje. Het is een verzameling huizen tussen het tweede en derde stadje van Cinque Terre, dat op de kaart alleen wordt aangegeven als San Bernadino, de naam van de kerk die er staat.

Cinque Terre is een groep van vijf dorpjes aan de Italiaanse kust waar, voor een lange tijd, geen wegen waren. Tegenwoordig zijn slechts twee van de vijf stadjes met een auto bereikbaar. Een boemeltreintje verbindt de vijf stadjes met de rest van Italië, maar alle kleine dorpjes hoger op de berg zijn alleen per voet of misschien per kar bereikbaar.
We wandelen naar de kerk in 28 graden met de zon op onze blote ruggen. Hoe hoger we tegen de berg op klimmen, hoe verder we de Middellandse Zee onder ons zien wegzinken.

Aan een pleintje staan twee bankjes die uitkijken op het derde en vierde stadje. Een treintje sukkelt door het landschap.
Vlak achter een stenen balustrade staat een gemotoriseerde kabelbaan met ijzeren bakken ter grootte van kruiwagens, maar hij lijkt al tientallen jaren buiten gebruik.
Alles hier is oud.

Wij gaan zitten op een van de twee bankjes en Jurriaan zegt ‘Ciao’ tegen de twee opa’s en twee oma’s op het andere bankje die druk zitten te kwebbelen.

We pakken onze broodjes en luisteren in stilte naar de oudjes die met elkaar kletsen en lachen. Deze mensen doen dit elke dag, al jaren lang. Zij leven hier, op dit bankje, in de schaduw van deze kerk, met uitzicht op de Middellandse Zee en Corniglia en Manorola.

We vragen of we een foto van ze mogen maken met onze wegwerpcamera. We nemen foto’s van mensen die we tegenkomen. Een van de vrouwen springt op en zegt dat zij er niet op wil. De andere drie roepen de Italiaanse variant van ‘Kom oooop!’.
Even zijn het weer schoolkinderen.
Wij maken onze foto en zij vragen waar die terecht gaat komen. Ik wil voor de grap zeggen: ‘boven mijn bed’, maar spreek vier woorden Italiaans en ‘bed’ is daar niet één van.
Jurriaan begint een praatje in zijn enigszins gebroken maar acceptabele Italiaans.

Hij zegt dat we uit Nederland komen.
Zij zeggen dat ze in ’76 nog in Rotterdam zijn geweest. Zij zeggen het alsof het recent is.

Het is hier zo geïsoleerd, dat de tijd stil lijkt te staan.
Terwijl Jurriaan praat loop ik over het pleintje voor de kerk. Achter wat bomen staat een jeep. Ik vraag me af hoe die hier is gekomen. Als ik dichter bij kom zie ik dat het een Amerikaanse legerjeep is uit de Tweede Wereldoorlog. Iemand heeft een blauw zeil over het open dak gespannen tegen de regen, maar hij is alsnog overal verroest. Ik probeer me de soldaten voor te stellen die besloten om met hun jeep over het karrenpad te rijden dat naar boven leidt. Misschien ging de jeep stuk, misschien werden de mannen doodgeschoten, misschien was de tank leeg en hadden ze geen extra benzine. Het feit blijft: de jeep bleef hier, zeventig jaar lang, net als die oudjes.

Het pleintje heeft de traagheid waar ik soms naar verlang. Die stressvrije warmte die ik me altijd voorstel bij Italië.
Jurriaan roept. ‘Klaar om te gaan? Op naar zee!’
Ik wijs hem op de truck, maar hij is er niet zo geboeid door als ik.
De oudjes hebben een niet zo toeristisch plekje op de kaart aangewezen waar we kunnen zwemmen.
Als we weglopen kijk ik om. De oudjes zwaaien naar me. Ik probeer de gebroken witte kleur van het dorpje in mijn hoofd te etsen. Ik twijfel of ik aan Jurriaan zal vragen of we hier nog even kunnen blijven, maar ik weet dat ik er niet van kan genieten als hij weg wilt.
‘Mag ik de kaart?’ vraag ik.
Jurriaan geeft de kaart en wijst aan waar we zijn, maar dat is niet waar ik naar zoek. Ik kijk naar alle paadjes in de bergen, zie kerkjes en dorpjes zonder namen.
‘Ik denk dat ik hier een keer een paar weken door wil brengen. Van begin tot eind lopen, zoals ze vroeger deden.’
Jurriaan lacht. ‘Jij liever dan ik.’ Hij doet zijn shirt uit en hangt hem over zijn nek om niet te verbranden en loopt verder.
Ik doe hetzelfde.

Het vervolg: Ajax

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.