Nieuwste onderwerp

Horloge

‘Sjonge,’ zegt je vader, krabt aan zijn wang. Jullie staan voor het graf van Pjotr Koval. Een jongeman, en zijn sterfjaar is dezelfde als dat van elk graf om je heen: 1945.

Jij, de lezer, weet niet wat er hiervoor gebeurd is. Dat we een uur te vroeg bij een afgelegen uitvaartcentrum aankwamen, het gebouw nog dicht zat, we niet wisten wat we moesten doen en dus maar naar de oorlogsgraven liepen.
Wij weten nog niet wat hierna gaat gebeuren. Hoe een half uur voor aanvang het gebouw opengaat, wij gaan plassen, een paar mensen de handen van mijn ouders schudden maar mij negeren, dat mijn vader zegt: ‘Jij doet niet echt mee vandaag, hè?’ en ik terug fluister: ‘Ik ben de fly on the wall,’ en dat we daar dan ongepast lang om grinniken.

Dat de dienst eindelijk begint. Dat je je nog zo had voorgehouden om niet te huilen, dit was immers de begrafenis van je moeders vriend, iemand die jij slechts één keer had gezien, maar bij de eerste speech zoekt je moeder naar zakdoekjes en frommelt ook jouw keel zich dicht.
‘Hee jochie,’ zegt de jonge weduwvrouw. ‘Heb ik vandaag al gezegd dat ik van je hou?’
Haar gezin bestond uit slechts drie stukjes. Ze houdt haar jonge zoon naast zich. Twee jaar geleden hadden ze zich niet voor kunnen stellen dat dit zou gebeuren, niemand wist iets, en nu staan ze hier, en als de vrouw zegt dat ze hem vreselijk zal missen scheurt haar stem open, ik pak mijn moeders hand vast en klem hem vast met al mijn vingers, duw die kluwen weer vast tussen mijn knieën, zodat mijn moeder voorlopig niet wegkan.

Wat niemand weet is dat Galina Koval haar man naar het front zag gaan, en haar horloge stilzette. Pjotr gaf zijn horloge aan Galina, als aandenken, en ook die zette hij stil.
Galina wachtte jarenlang. Haar gezin bestond uit drie stukjes, waarvan één nu weg was, en waarvan  het kleinste stukje de armoede en de honger niet overleefde. Ze had geen idee wat er met dat stukje ver weg zou gebeuren. Ze wachtte langer. In 1945 sterft Pjotr in Duitsland. Zijn lichaam wordt door Amerikaanse soldaten weggenomen uit het land van de vijand, en hij wordt begraven naast het crematorium in Amersfoort. Niemand informeert Galina. Galina blijft wachten, wachten, en als ze 86 is overlijdt ze, en neemt het enige wat ze wel wist mee in haar graf: dat twee mensen werden gescheiden en de tijd stil bleef staan.

‘Sjonge,’ zegt je vader, krabt aan zijn wang. Je moeder staat een paar meter achter jullie. Alle stukjes zijn nog bij elkaar. Niemand weet wanneer één van die stukjes zal verdwijnen. Het kan nog dertig jaar duren, nog vijf, het kan morgen zijn, het kan straks zijn, het kan nog vier decennia duren, het kleinste stukje kan als eerst weg, of het grootste, of alledrie tegelijk in een tragisch ongeluk.
Je kan denken dat je dingen weet maar je weet helemaal niks, en jullie dragen alledrie een horloge en ze tikken gestaag door, tik, tik, tik, ze zeggen eigenlijk: er is alleen maar nu, nu, nu, nu, nu.

In dat nu laat je vader een veel te harde scheet.
‘Zo,’ zegt hij, kijkt je triomfantelijk aan. ‘Die moest er even uit.’
Jullie grinniken. Lopen weg. ‘s Avonds gaan jullie uit eten om dat nu te vieren.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey