Nieuwste onderwerp

Oehoe

Wanneer de portiekdeur beneden dichtviel wist Eva al dat het Max was die thuiskwam. Niet alleen vanwege het berichtje dat ze ongeveer zeven minuten daarvoor had gekregen, stap nu op de fiets, maar ook door het specifieke rinkelritme waarmee op de gang een sleutelbos in een broekzak verdween. Ze hoorde zijn voetstappen de trappen beklimmen. ‘Oehoe!’ riep hij altijd halverwege, en zij gilde ‘oehoe’ terug.
Dan opende hij haar voordeur, stapte naar binnen, veegde zonder te kijken zijn schoenen aan de mat. Het halletje was smal, maar ze stond al klaar in de woonkamer, haar armen gespreid. Breed glimlachend liep hij naar haar toe. Hij zeeg haar omhelzing in zoals een jonge vader die net zijn kinderen bij de crèche heeft afgezet weer in de auto stapt.
Zo stonden ze dan even, in stilte. De laatste keren dacht ze steeds wat zal ik dit gaan missen.

Maar ze mist het niet, het zijgen. Het missen zit daar al vóór. Bij het dichtvallen van de portiekdeur, een net iets ander gerinkel, en dat er geen oehoe klinkt.

Naar het volgende deel
Naar het eerste deel

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Autumn (Ali Smith), Jij zegt het (Connie Palmen), en zoals elke winter een poging tot Anna Karenina (Tolstoj)

Wat luister ik?

Eeuw van de Amateur, Echt gebeurd, Invisibilia

Wat schreef ik?

Nog een heleboel meer op harlynnbouma. wordpress.com

Quote

'Je bent lekkerder dan je kijkt.' - Winnie de Poeh