Nieuwste onderwerp

Jazz

Eerste: Link
Vorige: Link

Na pizza en voor ijs lopen we door de straten van Turijn. Het is warm, maar een droge warmte. Niet de zweterige hitte van vanmiddag.
Opeens horen we een saxofoon. Ik kijk opzij en zie een boekwinkel. Boven de boeken uit steekt een man van rond de vijftig die zijn hele ziel en zaligheid in een saxofoon solo lijkt te stoppen onder begeleiding van contrabas en drum.
‘Wil je naar binnen?’ vraag ik.
Jurriaan houdt van jazz.

Ik zou dit nooit doen. Ik ben nooit ‘s avonds buiten, ook niet op vakantie. Ik zit op mijn kamer in een hostel en kijk naar een film op mijn laptop of klets met wat vrienden, online.
Met Jurriaan is dat anders.
Hij gaat naar buiten. Hij spreekt mensen aan. Hij loopt door de stad in de avond op zoek naar ijs en besluit een boekwinkel-jazzclub binnen te stappen.
Omdat wij nu samen op vakantie zijn en hij dit leuk vindt, luister ik opeens naar een jazztrio.

Ik kijk naar de drie mannen voor me. De saxofonist, je lievelings-opa van toen je klein was of die wat oudere oom die je soms in een café tegenkomt, staat te spelen met zo veel plezier dat ik niets liever zou willen dan zo lang mogelijk in zijn buurt zijn. Misschien dat ik dan vanzelf leert hoe hij zo veel geluk uitstraalt, hoe ik dat ook kan voelen.

De contrabassist is jonger, minder zeker van zichzelf. Hij heeft zijn ogen dicht en legt zijn oor vrijwel tegen zijn snaren aan. Luistert naar het geluid van zijn instrument.
Hij begint te knikken. ‘Ja, dit is goed, dit is hoe het moet klinken.’

De drummer is een stuk ouder. Hij kijkt met de hooghartigste blik die ik ooit heb gezien. Een kleine grijns speelt op zijn gezicht en zijn hoofd is zo hoog opgeheven dat hij, als hij oogcontact met me maakt, me onder zijn bril door aankijkt.

Het nummer rondt af en de saxofonist begint in rap Italiaans te praten. Zonder moeite windt hij iedereen om zijn vinger, zelfs mij, ondanks dat ik er geen woord van versta. Met zijn hand strijkt hij langs zijn keel alsof hij wil voelen hoe zijn diepe stem zijn stembanden doen trillen. Het is een onverwacht teder gebaar.
Mensen lachen. Ik lach mee. Niet eens uit ongemak, maar omdat het fijn voelt om te lachen in de omgeving van deze mensen.

Het volgende nummer begint. Na een minuut luister beginnen mijn ogen rond te dwalen. Ik vind de muziek zelf minder interessant dan de mensen en de plek. Prentenboeken en reisgidsen staan om ons heen uitgestald. Zo’n twintig zongebruinde Italianen en twee bleke Hollanders zitten op kinderstoeltjes voor het trio. Ik bedenk dat ik hier nooit uit mezelf zou komen. Het kost mij al zo’n vijf tot zeven minuten om te bedenken hoe ik iemand ga complimenteren op hun tattoo.
Ik bedenk dat het fijn is om soms, als je ja zegt op de manier dat je geen nee zegt, mee te worden genomen naar fijne plekken waar je zelf nooit zou komen.

Het vervolg: Koffie

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.