Nieuwste onderwerp

Vlo

Van alle dingen waar ik graag naar staar zijn dat toch wel vaak jongens. Meestal denk ik dan maar één ding.
Was ik maar een vlo.

Ach, het vlooienleven. Meisje verandert in vlo. Springt op de schouder van de jongen.  Kruipt ongemerkt omhoog, zo, hup, langs de nek, over de kin, de neus in. Slalomt om het snot. Klimt aan de achterkant van de oogballen omhoog, en wringt zich eens diep de hersenen in.
Daar begint mijn vlooienfantasie pas echt. Ik stel me zo voor dat de vlo in zijn pootjes wrijft en hetzelfde gevoel krijgt als ik wanneer ik een pretpark instap: waar te beginnen, waar te beginnen? Die diashow met herinneringen van toen je een peuter was? Je muziekmuur – van je oude discmans en MP3spelertjes naar je Spotify nu, al je vroegere en huidige lievelingsliedjes, zal ik daar eens goed voor gaan zitten? De boeken die je gelezen hebt, je favoriete films, foto’s van je huisdieren?  Het is verleidelijk, maar de vlo springt door.

Ah, bingo. Daar, onder die gigantische lading nutteloze feitjes en bureau’s vol studiestof, liggen een paar schriftjes onafgemaakte poëzie. Ik wist het wel. Als een malle begin ik ze door te bladeren, langs je emo-fase, de Sintrijmpjes, naar je meest recente werk. Gaat er iets over mij – al is het maar een regeltje?
De vlo struint door, langs je diepste geheimen (nah), je gênantste herinneringen (bah) en pornocollectie (nu even niet), en heel even gluur ik naar binnen bij je trauma’s. Het is een klein donker zaaltje. Niemand zit er. Op het scherm zie ik een arm, een glimlach, een boos woord. Ik mag van mezelf twee seconden kijken, dan bewaren we de rest.

De vlo vindt je dossierkast mensen. Op alfabetische volgorde gerangschikt. De vlo loopt naar de V, aait met zijn pootje over de kaften, en schrikt als-ie ‘Vlo’ ziet. Vraagt zich even af: wil ik dit wel weten, en bladert er dan met kloppend vlooienhart doorheen.

Moment suprème: het kamertje ‘Dromen’. Niet die van afgelopen nacht, maar die over de toekomst, wat je hoopt, je idealen, en de vlo laat zichzelf binnen en nestelt zichzelf op de vloer. De vlo hoop dat het hier niet stil is. Ik hoop dat de kleuren me om de oren vliegen, dat je plannen en ideeën rondom me ontploffen als vuurwerk, en ik hoop dat ik tussen je toekomstige huisdieren en reisbestemmingen jouw idee van meisjes vindt. En de intercom. En dat de vlo tegen de muur aan leunt, de hoorn pakt, en dat we over en weer fluisteren, want hier, diep in je hersenen, kan niemand ons horen. ‘Ik wil het rustige soort liefde. Wil jij dat ook? Ik wil samen in bed boeken lezen terwijl de regen tegen de ramen tikt, ik wil samen luisteren naar muziek, ik wil lieve briefjes voor je verstoppen in je keukenkastjes. Wil jij dat ook? Ik wil twee bejaarden worden die hand in hand over straat lopen, die samen schaken, die bloemen voor elkaar blijven kopen, die van elkaar houden met de deuren en ramen open,’ en, ja, dit is dus het punt waarop je láng en breed had kunnen afhaken. We zijn jong en dit is niet wat hoort, wat cool is, maar ik hoop dat de vlo de hoorn vast blijft houden tot we uitgefluisterd zijn. En wat we dan toch nog blijven luisteren, en dat je weet: deze ademhaling is het.

En dat de vlo je neus uitvalt en weer een meisje wordt, die je in de ogen kan kijken, die een beetje raar staart, maar ook lief lacht. Van wie je niet zo veel weet. Behalve dan dat ene. Elk meisje is groot en sterk, maar ook een kleine vlo. Die je best makkelijk kan pletten.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Jacques Dutronc

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey