Nieuwste onderwerp

Namur

De vorige keer: Wennen.

Om half twee voegen we in op de snelweg richting het Zuiden.
Jurriaan rijdt.
Ik zit op de passagiersstoel met de kaart, snacks, muziek en meer. Onze eerste stop is in een slaperig dorpje in België ten Noorden van Namur. De bouwstijl in de omgeving is heel anders dan thuis en met de verwondering van een kind kijk ik naar de grote ommuurde boerderijen.
Jurriaan heeft, in het Frans, geregeld dat we hier ergens onze daktent op kunnen halen.

Twee mannen staan voor een grote boerenschuur. Ze leunen tegen een rode truck. Een six-pack bier op de motorkap en daar, op het dak, onze daktent.
Achter ons verschijnt een oeroude vorkheftruck. We schroeven de daktent van hun auto en de vorkheftruck kreunt als die het volle gewicht op zich neemt.
Iedereen is gespannen. Als er iets mis gaat lopen zij 1300 euro mis en wij onze slaapplaats van de komende zeven weken.

Hij past niet.
Ik bedoel hij past wel, maar hij kan niet worden vastgemaakt.
Even is iedereen stil, dan beginnen zij en Jurriaan in het Frans met elkaar te praten en na elke zin vraag ik wat er wordt gezegd. Ik voel me onhandig omdat ik Jurriaan niet kan helpen, maar stiekem ook dankbaar dat ik niet hoef te onderhandelen over wat er nu gaat gebeuren.

Zij zeggen dat we morgen gewoon even langs de Praxis kunnen rijden en nieuwe onderdeeltjes halen.
Wij zeggen dat we niet 1300 euro uitgeven aan iets wat we nog niet kunnen gebruiken.
Iedereen baalt.
Zij stellen voor dat ze zelf wel wat onderdeeltjes kunnen namaken en verdwijnen in hun werkplaats waar we zaag- en las-geluiden horen. Ik ijsbeer een uur lang over het terrein voor de schuur. Jurriaan belt een aantal keer met zijn ouders om te vragen om advies.

Ik kijk omhoog. De zon verdwijnt langzaam achter de schuur en schijnt omhoog tegen de wolken. Even kruip ik in mijn fantasie. Er is een meisje dat ik leuk vind, Emily. Een Australisch meisje wier gezicht ik nog nooit heb gezien, wier stem ik nog nooit heb gehoord. Ze stuurt me foto’s van de lucht in Australië. Zonsopkomsten, roze wolken, bewogen foto’s vanuit een rijdende auto van de oceaan met daarboven een dreigende onweersbui.
Ik ken haar niet, niet echt, mijn leuk vinden is dan ook vrij klein, maar elke keer dat ik op mijn mobiel zie dat zij me een berichtje heeft gestuurd maakt mijn hart een klein sprongetje. Ik maak een foto om later naar haar te sturen.

De twee mannen komen naar buiten. Met wat moeite schroeven we alles op elkaar vast. Ruim twee later dan we hadden gehoopt rijden we weg, op zoek naar een plek om te slapen. We rijden over landweggetjes terwijl de zon langzaam naar de aarde zakt. Ook daar maak ik een foto van voor Emily.
Bij een bordje camping slaan we af. Een aardige man wijst ons naar een plekje waar we zowel de tent als de daktent opzetten die we een nachtje uit willen laten waaien.

Samen lopen we het dorp in. We kunnen kiezen uit een restaurant en een snackbar. Even later zitten we allebei friet naar binnen te werken alsof we al in geen dagen hebben gegeten.
De lucht is nog warm als we weer buiten komen. Ik loop midden op de verlaten straat. Het is elf uur ‘s avonds. Ik voel me vrij.

Het vervolg: Link

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.