Nieuwste onderwerp

Entree

Het begint allemaal met een gigantische knal.
De knal is overdreven hard, zó hard dat je oogbollen ervan trillen. Was het een aanslag? Een plofkraak?
Kijk beter: het was vuurwerk! Eén grote exploderende lichtgevende bombarie, vuurpijltjes, sterretjes, alles, en je knijpt je ogen samen om de boel beter te zien, want het vuurwerk lijkt uiteen te splijten, een beetje alsof er een lift opengaat, en alles gilt en ontploft in felle kleuren en kabaal, en dan, dán, sta ik daar.
Met een microfoon.
Ik druk de microfoon tegen m’n lippen. ‘Hoi.’
Jij fronst je wenkbrauwen. Wat is dit?
Ik kuch, dat vuurwerk slaat op m’n longen, en ik tik even tegen m’n grote hoge hoed, strijk m’n glitterpak glad.
Je snapt het niet. Is dít een kort verhaal?
‘Jazeker!’ brul ik, de microfoon piept ervan. ‘Welkom, welkom, hartelijk we-, oh nee, wacht,’ en ik pak een apparaatje uit m’n kontzak en druk op een grote rooie knop.
Nou: je mond valt open.
Vanaf het moment dat mijn vingerkootje de knop indrukt gebeurt er zó veel dat je er oogkramp van krijgt. Een dozijn schaarsgeklede meisjes met verentooien op hun hoofd komen achter me tevoorschijn: ze gillen en joelen en dansen de cancan, en ze gebaren naar achter, naar een dozijn schaarsgeklede jongens, type: Epke Zonderland die met radslagen en salto’s tevoorschijn komen, een circusparade marcheert binnen, de hele reutemeteut: olifanten, aapjes, tijgers, man met enorme gewichten van piepschuim, vrouw met opplakbaard, poedels, lama’s, en door de lucht scheren vliegtuigjes, ze maken allerlei rare bewegingen, maar wacht ‘ns, ze schríjven: in wiebelige rookletters staat er wat,  ‘HEE LEUK HÈ,’ en dan kijk je weer naar mij, want één van die jongens heeft me opgetild, en ik heb mijn hoed afgezet, en ik grabbel erin, en ik trek er iets uit, en jij denkt: dat wordt een wit konijn, maar nee, het is een, huh, oh: een chihuahua. Dik. Uitpuilende oogjes. Hij trilt.
En dan moet je lachen.
Ja, geef maar toe: je mondhoek ging omhoog, ik hoorde een grinnik, of op z’n minst een snuif.
Ik gooi m’n armen omhoog. Iedereen, ja: de cancan-meisjes, de turners, de aapjes, de lama’s, de piloten, de chihuahua, ze blijven allemaal stokstijf staan, en gooien dan ook hun armen/pootjes de lucht in. Njieeeehonggg, zoef zoef, en je kijkt omhoog, en de vliegtuigjes schrijven: ‘Joepie!’, en dan: ‘Gelukt!’.
Jij kijkt verbaasd toe hoe ik het zweet van m’n voorhoofd veeg.
‘Al die moeite,’ stamel jij, ‘voor een kleine snuif?’
Ik staar je met grote ogen aan, de dikke chihuahua op m’n arm. ‘Eh, ja.’
Alle dansers en turners sjokken richting de kleedkamer, de dieren marcheren weer terug. Jij en ik en de chihuahua drinken nog een glaasje limonade.
‘Ik wilde zeg maar de toon zetten,’ mompel ik. ‘Hmm,’ doe jij.  Knakt met je vingers. Buigt over het reactieformulier.

« terug naar blog

One response to “Entree”

  1. Wessel

    Shit, ik begin altijd met onzekerheden en zo. Dit is echt een veel beter idee.

    Welkom bij ABC, ik hoop dat je het net zo leuk gaat hebben als je entree.

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey