Nieuwste onderwerp

Stijfsel (8)

Mijn oude kinderkamer heeft nog maar weinig om het lijf. Op een dag had ik besloten dat alles weg moest, in één weekend had ik alle kleurige objecten uit mijn jeugd in vuilniszakken gestopt. Alles moest volgens een nieuw kleurenschema. Grijze gordijnen voor het raam, daaronder een wit bureau met een zwarte bureaustoel. Het is verrassend makkelijk om kleur uit je interieur te bannen, je kan het allemaal bij de IKEA vinden.

Slechts twee objecten in mijn kamer hebben kleur, het eerste is een reproductie van Goethe door Andy Warhol, het tweede een bronzen buste van Mussolini. Gekocht op marktplaats, voor dertig euro.

De ruggen van de boeken in mijn boekenkast hebben natuurlijk ook een kleur, maar daar heb ik geen controle over. Ik zou ze allemaal zwart kunnen kaften. Misschien moet ik dat wel doen vandaag. Al de hele vakantie heb ik het knagende gevoel dat ik iets nuttigs moet doen.

Ik ga achter mijn bureau zitten, klap de zilverkleurige laptop, die kaarsrecht paralel aan de bureaurand ligt, open en maak een nieuw word-document aan.

Een lege witte rechthoek verschijnt, met rechts bovenin dat knipperende streepje. Het is er, dan is het er niet, dan weer wel. Het is even lang aanwezig als afwezig. Ik vraag me af of het streepje een naam heeft en probeer het op te zoeken. Een eenduidig antwoord kan ik nergens op het web vinden, dus besluit ik dat het het typstreepje moet heten. Als ik het intyp blijkt dat het geen bestaand woord te zijn en wordt het automatisch tapstreepje van gemaakt.

Ik haal het woord weer weg en typ met dikke letters “mijn plannen voor dit jaar”. Dat voelt als een begin. Ik open Facebook.

Floor is nog op vakantie zie ik. Ze upload regelmatig foto’s van zichzelf vanuit een stad ergens in het oostblok. Vandaag staat ze voor dat gigantische paleis dat Ceausescu in Boekarest had laten bouwen. Ik open google en lees daar dat het parlementspaleis het grootste gebouw van Europa is en dat het tegenwoordig het Roemeense parlement huisvest.

Ik zie dat mijn ex een nieuwe vriend heeft. Pascal heet hij, op zijn Facebook profiel zie ik dat hij niet zo knap is als ik, maar hij doet wel een betere studie.

Martin heeft mij genoemd in een reactie op een meme over Thierry Baudet, ik klik op het duimpje omhoog.

Als ik even naar buiten kijk zie ik mijn vaders BMW de oprit opdraaien. Facebook klik ik weg, open spotify en klik de afspeellijst “deep focus” aan. Misschien dat ik daarbij goed kan nadenken. Na vijf minuten vruchteloos te hebben nagedacht wordt er op de deur geklopt. Zonder op mijn antwoord te wachten zwaait mijn moeder de deur open.

‘Papa heeft vis gehaald, wil je vis?’

‘Mam ik eet geen vlees,’ antwoord ik geïrriteerd.

‘Vis is geen vlees, het is vis.’

‘Als je vegetariër bent eet je ook geen vis.’

‘Je moet wel lunchen, je bent veel te dun. Zal ik een broodje voor je maken?’

‘Ik heb geen honger.’

‘Kom nou even naar beneden.’

Met tegenzin sta ik op en loop naar de deur.

‘Ik maak wel een boterham met kaas en tomaat voor je.’

‘Ik zei toch dat ik geen honger had.’

Als ik langs haar loop ruik ik wijn.

‘Ik maak het gewoon voor je klaar, uiteindelijk krijg je wel honger.’

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld