Nieuwste onderwerp

POO

Robs voetstappen galmen door de winkelstraat als hij ‘s avonds naar huis loopt. Zijn fiets heeft hij aan de hand, de band is lek. Op de heenweg vond hij hem al zacht, maar nu is hij echt leeggelopen. ‘Zal ik je even brengen?’ vroeg Arnout nog, maar Rob zei nee. ‘Wel lekker, een stukje lopen.’ Nu knelt zijn teen in zijn nieuwe schoen. De nagel prikt in de teen ernaast.

De eerste keer dat hij Laura zag, was toen meneer Vriesema hem voor het bord riep. Rob zat achterin het lokaal terwijl de andere leerlingen binnenkwamen, met zijn blik op zijn gloednieuwe South Park agenda. Met zijn balpen kleurde hij Cartmans hoofd helemaal blauw.
‘En we hebben een nieuwe leerling,’ zei Vriesema aan het eind van zijn in-de-tweede-klas-verandert-alles-dus-doe-goed-je-best-praatje. ‘Eens zien… Rob. Kom eens hier, stel je maar even voor.’
De hele klas viel stil en keek naar hem terwijl hij naar voren sjokte, maar zodra hij zich omdraaide begonnen ze alweer te roezemoezen. Rob schraapte een paar keer zijn keel, maar begon toen maar gewoon. Wat hij zei, weet hij niet meer, maar hij herinnert zich nog hoe zijn blik over de kinderen gleed, hoe ze allemaal naar iets anders keken: naar elkaar, naar iets dat op hun tafel lag of uit het raam. En dat hij haar toen zag, omdat zij hem zag – als enige in het hele lokaal keek Laura hem recht aan. ‘Dat weet ik niet eens meer,’ zei Laura vier jaar later, in de schoolbus naar Berlijn. ‘Ik dacht trouwens dat je in de derde pas bij ons in kwam?’

Het is mistig, de straat is leeg. Rob slaat linksaf naar het Grote Plein. Aan de overkant ziet hij de gevel van de Pool in het schijnsel van de straatlantaarns. De kroeg gaat al een aantal weken niet open, maar dat lijkt nog steeds een vergissing: de terrasmeubelen staan nog buiten, de grote parasols statig recht en stevig ingesnoerd, de neprieten stoelen opgestapeld en met kettingen aan de tafels vastgeklonken. De lichtreclame brandt nog, de L is al maanden stuk. POO, staat er nu. Op de ruit hangt een A4tje waarop met benzinestift ‘wegens omstandigheden gesloten’ is geschreven.

Op een avond in Berlijn, tijdens een klassikale wandeling pakte Laura zijn hand. Ze hield hem lang vast en kneep er zachtjes in. Geen van hun klasgenoten zag iets.

Rob loopt de steeg naast de Pool in. Even verderop staan twee jonge vrouwen op de stoep voor een open voordeur, hun halve silhouet heeft een goudgele rand van het licht dat vanuit het huis naar buiten valt. Ze hebben hun armen om zichzelf heengeklemd en delen een sigaret.

Hoe hij had gereageerd de laatste keer dat Laura hem vertelde het weer met Arnout te gaan proberen. Zijn zwijgend wegkijken. Niet eerder had ze geïrriteerd geklonken.

Een van de vrouwen blijft Rob aankijken terwijl hij langsloopt. Net als hij zijn blik wil afwenden, steekt ze haar tong naar hem uit. Een zilveren bolletje flitst naar buiten.

Tien meter verder blijft Rob staan. Zijn fiets laat hij tegen een muur vallen. Zijn hand gaat naar zijn binnenzak. In zijn contactenlijst staat haar naam bijna bovenaan. Arzu.

Naar het volgende deel
Naar het eerste deel

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Autumn (Ali Smith), Jij zegt het (Connie Palmen), en zoals elke winter een poging tot Anna Karenina (Tolstoj)

Wat luister ik?

Eeuw van de Amateur, Echt gebeurd, Invisibilia

Wat schreef ik?

Nog een heleboel meer op harlynnbouma. wordpress.com

Quote

'Je bent lekkerder dan je kijkt.' - Winnie de Poeh