Nieuwste onderwerp

Kurk

Door hoe de voordeur opengaat weet Rob al, in de milliseconde voor hij hem ziet, dat het Arnout is die hem verwelkomt. Laura doet de deur altijd eerst een klein stukje open en gluurt dan door de kier, zelfs wanneer de gast verwacht wordt en stipt op tijd is. Dan gaat de deur helemaal open en blijft ze even staan, middenin de hal, haar hand op de deurklink, de andere arm langs haar lichaam. Ze lacht dan en zegt ‘hallo’ met haar hoofd schuin. Ze stapt naar voren om je vast te pakken. Ze legt haar kin op je schouder en wrijft over je rug. Dan pas zet ze een stap opzij om je binnen te laten, blijft je aankijken terwijl je over de drempel stapt en je voeten veegt.

Maar dit is Arnout. Hij roept Robs naam terwijl de deur openzwaait. ‘Welkom, welkom,’ Arnout zegt het woord altijd twee keer, stapt direct opzij en strekt zijn arm uit terwijl hij omkijkt naar zijn schilderijen aan de wand, zijn Marokkaanse tegelvloer en zijn oude gietijzeren wenteltrap. Arnout is groter dan Rob en de hal lijkt te smal om er naast elkaar in te passen, maar de gastheer blijft bij de deur staan wanneer Rob binnenstapt, torent dan boven hem uit, klopt met een hand op zijn eigen buik en dan op die van Rob. ‘Kijk ons nou. Hè?’

Laura staat op wanneer Rob binnenkomt. ‘Dag lieverd.’ Ze kust hem drie keer, zet hem even op afstand met haar hand, kijkt hem schattend aan. ‘Hoe gaat het?’
‘Kom, kom, ga zitten,’ zegt Arnout, die een stoel naar achteren schuift. Laura knijpt in Robs schouder en laat hem dan los. Ze begint de kranten en boeken die overal op tafel liggen bijeen te harken.
Rob gaat naast Arnout zitten. ‘Hoe gaat het op je werk?’

Als de deurbel gaat, staat Arnout direct op. ‘Nee, ik ga wel,’ zegt hij tegen Laura, die in de keuken een fles wijn staat te ontkurken. Rob ziet hoe hij in het voorbijgaan in haar kont knijpt en wendt zijn blik af. In de weerspiegeling van het zwarte raam ziet hij haar alsnog: de lange, warrige krullen op haar rug, haar linkerschouder die ontbloot wordt door een omlaaggegleden vest. Ze staat gebogen over het aanrecht, de kracht die ze zet met haar handen ziet hij in haar bovenarm. Op de gang klinkt het gedempte ‘welkom, welkom,’ van Arnout maar Robs aandacht is bij het zachte, onregelmatige gebonk van wijnfles op een houten broodplank, het piepen van kurk in een glazen hals.
Dan spannen Robs spieren aan alsof hij een elektrische schok krijgt en veert hij op. ‘Kan ik je helpen?’ Precies op dat moment gaat de deur open en stromen drie stemmen, voetstappen en ritsende jassen de keuken in. Laura kijkt op. ‘Hee!’ Met de fles nog in haar hand loopt ze op de gasten af. Robs ogen schieten naar het aanrecht. Op de broodplank ligt de kurkentrekker. Aan de spiraal een puntgave kurk.

Naar het volgende deel
Naar het eerste deel

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Autumn (Ali Smith), Jij zegt het (Connie Palmen), en zoals elke winter een poging tot Anna Karenina (Tolstoj)

Wat luister ik?

Eeuw van de Amateur, Echt gebeurd, Invisibilia

Wat schreef ik?

Nog een heleboel meer op harlynnbouma. wordpress.com

Quote

'Je bent lekkerder dan je kijkt.' - Winnie de Poeh