Nieuwste onderwerp

Stijfsel (3)

Te hard reden we over de snelweg, op de rechterbaan gleden de gezinswagens langzaam aan ons voorbij. Het was nog licht, cumulus-wolken sleepten zichzelf over de hemel, alsof ze tegen een glazen plaat gedrukt werden, zo plat waren ze. In de verte cirkelden zweefvliegtuigjes omlaag.
Op de radio luisterden we naar ‘De Reddingsbrigade’, een vast zondagavondprogramma op Radio 538 waar mensen proberen hun relatieproblemen op te lossen.
‘Pas je wel een beetje op jezelf?’ vraagt mijn vader.
‘Ja,’ antwoord ik zonder op te kijken van mijn telefoon, ‘hoezo?’
‘Nou we horen nooit iets van je.’
‘Dan zal het wel goed gaan toch?’
Ik open Grindr, 4 nieuwe berichten.
Hij stuurt mij:
>HEE
>alles kits?
Hij heeft een foto die ondanks zijn leeftijd schattig is. Op een nogal onhandige manier maakt hij met zijn telefoon een foto in de spiegel van zijn badkamer. Hij maakt die fout die wel meer mensen maken, hij kijkt in de spiegel naar zichzelf terwijl hij een foto maakt, in plaats van naar de camera op zijn telefoon. Ik kan duidelijk zien welk model Samsung hij heeft en door de scherpte van de foto kan ik ook het merk van zijn shampoo op de achtergrond onderscheiden.
‘Hoe gaat het met Martin?’ vraagt mijn vader.
‘Met Martin is het uit. Al héél lang, dat heb ik toch verteld.’
‘Oh ja, dat klopt.’ Hij zegt even niets.
Naast de snelweg trekt een trein voorbij, in de tegenovergestelde richting.
Op zijn Grindr account noemde hij zichzelf een ‘health freak’. Ik stelde me voor dat we uit eten zouden gaan. De ober zou ons twijfelachtige blikken toewerpen en André zou mij vertellen wat ik het beste kon bestellen. Ik zou een Martini met ijs bestellen en naar hem luisteren.
<Ja, hier alles goed.
<Met jou?
‘Hoe gaat het met de liefde dan?’ Weer laat mijn vader me opschrikken van mijn telefoon, mede omdat hij dit soort vragen nooit aan mij stelt.
‘Het gaat wel.’
‘Je doet toch geen rare dingen?’
‘Nee,’ antwoord ik, ‘niks geks.’
Dan vult de auto zich opnieuw met de presentator van 538 die een ruziënd stel weer bij elkaar probeert te brengen. ‘Neef Levie gaat trouwen.’
‘Oh, oom Simon zal wel blij zijn.’
‘Ja, nu nog hopen dat ze kinderen krijgen. Dan blijft de familielijn nog even leven.’
Hij stuurt:
>Mooi
>Je foto’s zien er goed uit!
>Ben je echt negentien?

‘Doe ik het goed?’ vroeg André toen hij even mijn lul uit zijn mond nam om met zijn tong zijn lippen een beetje nat te maken.
‘Ja,’ antwoordde ik, ‘ik had alleen niet verwacht dat … ehh…’ Het was onmogelijk om een gesprek met hem te voeren, hij met zijn hoofd nog onder de lakens en tussen mijn benen. Alsof hij een klein kind was dat weigerde zijn dekenfort te verlaten. Voor ik nog iets kon zeggen ging hij alweer door.
Ik begon aan van alles te denken, de meest perverse seksuele fantasieën speelden zich af in mijn hoofd. Hij moest me bij mijn haren grijpen en m’n kop tegen de muur drukken, met zijn pik mijn mond binnen te dringen en vervolgens heftig te keer te gaan. Met zijn eikel mijn huig gebruiken als boksbal en klaarkomen in mijn gezicht.
‘Stop!’ schreeuwde ik, ‘stop alsjeblieft.’ Onder de dekens duwde ik hem van me af. Op een manier dat ik er zelf ook van schrok.
Als een hond die mishandeld word maar toch over zijn baasje komt waken, lag hij daar aan het voeteneind van zijn eigen bed. In alleen zijn ondergoed lag hij daar op zijn zij, zijn ledematen een beetje verdwaald. We horen alleen het gezoem van de televisie die nog aan staat.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij
‘Ik moest het toch zeggen als je te ver ging?’
Hij kroop over het bed en kwam weer naast me liggen, streek met zijn wijsvinger over mijn rechterwang. ‘Ben je nog maagd?’
‘Nee,’ ik schoot in de lach, ‘nee dat is het niet. Het voelt gewoon niet goed.’
‘Wat niet?’ Hij kroop dichter tegen mij aan.
‘Kan je alsjeblieft gewoon even tegen me aan gaan liggen? Dat jij de grote lepel bent nu.’
Zonder iets te zeggen ging hij in de juiste houding liggen. Zo lagen we een tijdje, André streelde over mijn dunne arm met zijn hand. Hij bewoog omlaag, helemaal tot mijn vingertopjes om vervolgens zijn hand op mijn pik te leggen.
‘Wil je echt niks doen vanavond?’ Hij vroeg het als een kind dat zijn zieligste stemmetje opzette om alsnog een ijsje te krijgen.
‘Nee sorry.’
Hij drukte zijn hand iets harder tegen mijn lid, het was duidelijk dat ik stijf was, aan de bobbel die in mijn linker bil prikte kon ik merken dat hij dat ook was. ‘Waarom niet? Als ik dit zo voel…’
Ik zei dat ik me niet zo lekker voelde.
‘Maar, je hoeft niks te doen,’ hij begon mijn arm weer te strelen, ‘je hoeft alleen maar hier te liggen. Net zoals we net deden.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld