Nieuwste onderwerp

Detailhandel (2)

Dinsdag

‘Bukken,’ zei ze toen Daniël binnen wilde komen. Het was dezelfde vrouw als vorige week, wederom droeg ze onmogelijke hakken om de hele dag op te werken. Waarom hij moest bukken begreep Daniël niet, dus bleef hij voor de deur staan.
‘Als je binnenkomt moet je bukken,’ zei ze en zette dit kracht bij met een golvend handgebaar.
Hij volgde haar aanwijzingen en kwam op zijn hurken de winkel binnen, er ging nu geen piep af.
‘Als je zo naar binnen komt is dat beter voor de conversie.’ Ze moest hem uitleggen wat dat betekende. Blijkbaar houden de meeste winkels bij hoeveel mensen er binnen komen, als je dat getal tegenover het aantal transacties zet krijg je de conversie. Daniël dacht aan al die jaren dat hij argeloos winkels binnen was gelopen zonder iets te kopen, of om iets te bekijken en het vervolgens op het internet te bestellen.
‘Cecile trouwens,’ zei ze en stak haar hand uit, ‘ik heb me vorige keer niet voorgesteld.’
Hij schudde haar de hand. ‘Daniël, aangenaam.’
‘Nou het is een goede dag om te beginnen, het zal niet druk worden,’ zei ze met haar deftige accent.
‘Kan ik me ergens omkleden?’ Zijn pantalon en schoenen zaten nog in zijn rugzak.
‘Ga maar naar achter,’ zei ze en maakte een nonchalant gebaar naar een deur met een spiegel achterin de winkel.

‘Hé, maestro!’ zei Martin toen hij door de deur liep. ‘Achter’ was een ruimte die in niets leek op de winkel, de ruimte stond vol met dozen, rekken kleding, er lagen groene tegels en het plafond was onafgewerkt.
‘Zo! Ben je er klaar voor vandaag?’ vroeg Martin.
Daniël zei van wel.
‘Nou kleed je maar even om,’ hij deed de deur naar de winkel open, ‘dan leg ik je zo een aantal belangrijke dingen uit.’
Daniël ging op een van de oude leren fauteuils achterin de ruimte zitten om zijn schoenen uit te trekken. Boven de stoelen hing een whiteboard vol met papieren, de cijfers die met stift op het bord stonden waren waarschijnlijk niet meer relevant. Hij bekeek de papieren, het waren oude orders, sollicitatiebrieven van acht maanden geleden, brieven van het hoofdkantoor van een jaar geleden. Rechts onderin hing een foto van een model in pak die met pen een Hitlersnorretje had gekregen.

Toen hij weer binnen kwam stond Cecile te bellen achter de toonbank. ‘Nee het is hier ook heel rustig… een paar mensen binnen gehad, maar nog niet veel op de teller.’
‘Zo Daniël,’ Martin was de hoek om komen lopen, ‘ik zal je even laten zien waar alles hangt.’
Daniël moest, naar zijn mening, gelijk veel verwerken. Overhemden noemde Martin ‘hemden’, ze hanteerden daar geen gewone maten voor, maar de omtrek van je nek. Daniëls boardmaat was blijkbaar 37, de kleinst mogelijke maat. Het moeilijkst vond hij de pakken, er waren normale maten, 48, 50, 52. Breedte maten, voor kleinere dikke mannen, 26, 27, 28. En lengte maten voor lange dunne mannen, 102, 103, 104. Hij had verwacht dat de pakken van goedkoop naar duur zouden hangen, maar pakken van 1200 euro hingen schouder aan schouder met pakken van 400 euro. Ze verkochten hier ook nog maatpakken, maar daar hoefde hij zich van Martin nog niet druk over te maken.
‘Het wordt niet heel druk vandaag, dus je mag waarschijnlijk wel wat eerder weg.’

De rest van de dag gebeurde er dan ook niet veel, voor de meeste mensen was het een normale werkweek dus er kwamen maar weinig mensen winkelen. Daniël verkocht twee strijkvrije hemden van 119,95 euro per stuk.
Om vier uur mocht hij naar huis.
‘Als je vrijdag om twaalf uur komt, zorg ik dat je contract hier ligt,’ zei Martin, ‘neem wel even een kopietje van je ID mee.’

Toen hij naar buiten ging, wilde Daniël weer bukken om onder de klantenteller door te glippen. ‘Dat hoeft niet hoor!’ riep Cecile vanaf de andere kant van de winkel, ‘het werkt alleen als je naar binnen loopt!’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld