Nieuwste onderwerp

Stijfsel (1)

De SOA-afdeling van het medisch centrum lijkt eerder op een kantoor dan op een ziekenhuis. In de wachtruimte staan kamerplanten in potten met vochthoudende korrels. Er hangt wachtkamerkunst in herfstkleuren aan de muur, een van de bruintinten lijkt op die van de vochthoudende korrels. Op de tafel liggen tijdschriften in grijs met rode papieren mapjes, de eerste die ik oppak leest ‘Privé’ met kleine witte letters.

Op deze afdeling zijn geen echte zieken, er worden hier nooit mensen in ziekenhuisbedden over de afdeling gerold. Mensen lopen hier niet over de afdeling terwijl ze zich vastklampen aan een trolley met een zakje morfine eraan. Hier bevallen geen vrouwen en er sterven hier geen mensen. Niemand deelt hier ook zijn leed.

De mensen die hier vermeden worden zijn de mensen met zichtbare herpes. Sommigen hebben alleen een klein plekje in de hoek van hun mond zitten. Anderen komen binnen met grote etterplekken op hun wang of voorhoofd. Niemand ging naast ze zitten in de wachtruimte.

 

Tijdens het doktersgesprek hebben we het over de kwaliteit van mijn zaad. Ze vond mijn omschrijving zorgwekkend genoeg om mij een zaadtest te laten doen, ongebruikelijk bij een standaard SOA-onderzoek.

Ze geeft mij een doorzichtig plastic bakje, met een inhoud 75 ml, dat kan ik nooit helemaal vullen. Ze legt me uit hoe ik bij de kamertjes kom waar ik het bakje moet vullen en wenst me succes.

Nu loop ik door de kantoorgangen van de SOA afdeling. Ik volg de aanwijzingen. Vanbuiten lijken de aftrekhokjes op toiletten, je kan de deuren op slot draaien. Van de drie hokjes zijn er nu twee vrij, ik kies de meest linkse.

 

Het hokje is even groot als een invalidentoilet. Aan een wand hangt een wastafel, met een spiegel erboven. Een spiegel lijkt in een ruimte als deze overbodig. Tegen de andere wand staat een stoel van hard plastic. Als ik ga zitten kan ik mijn spiegelbeeld zien. Dus verplaats ik de stoel.

In het hokje staat ook een tafeltje, met daarop een doos 4-laags tissues, daarnaast een grote tube glijmiddel, eigenlijk heeft het meer weg van een zeepdispenser, met een inhoud van een liter. Verder ligt er op het tafeltje een stapel blaadjes, van het slag dat vrachtwagenchauffeurs bij het benzinepomp koopt. Precies wat nodig is voor een snelle ruk, voor hetero mannen dan.

Ik pak mijn telefoon, maar er is hier nauwelijks bereik. Geen enkele site wil laden, gaymaletube niet, onlydudes niet, zelfs pornhub niet. Ik moet dus tussen de foto’s op mijn telefoon gaan zoeken naar een eventuele verdwaalde foto van een penis, een romp of een paar goede stevige billen.

Er komen een paar plaatjes voorbij die mannen mij gestuurd hebben met de bedoeling dat ik onder de indruk zou zijn, maar niets waar ik goede herinneringen aan had. Vakantiefoto’s, festivals, feestjes. Na lang scrollen, vind ik foto’s die ik al tijden niet heb gezien. Zijn lichaam herken ik gelijk, de gestroomlijnde vormen van zijn gebruinde huid prikkelen me. Ik maak mijn riem los, laat m’n broek en onderbroek wat zakken, spuit wat van het b-merk glijmiddel op mijn hand en houd mijn telefoon op ooghoogte.

 

Ik blies belletjes op de bodem van de badkuip. Tot hij me aan mijn beide handen ruw uit het water trok. Instinctief hapte ik naar adem. ‘Wat is het grootste land ter wereld?’ vroeg hij.

‘Rusland.’ Toen hij me weer los liet zakte ik direct terug onder de waterspiegel, dus trok hij de stop er uit.

 

Met zwarte vlekken voor mijn ogen werd ik wakker. Hij had de gordijnen niet dicht gedaan, het felle ochtendlicht scheen direct naar binnen.

André lag half onder zijn lakens, zijn lichaam deed me denken aan een Italiaans designerbankstel van leer. Zijn spieren trokken vormen door zijn huid die deden denken aan de plooien die het leer van zo’n bankstel maken als je er op gaat zitten. Door de felle zon lieten die plooien zachte schaduwen over zijn lichaam vallen.

Opstaan lukte niet, al mijn spieren voelden zuur aan. Ik had uit bed willen glippen en verdwijnen, me vlug aankleden en een sprintje trekken naar de bushalte. Daarna zou ik nooit meer op zijn berichtjes reageren.

André werd wakker en ging rechtop in bed zitten. Hij schoof zijn warrige donkerblonde haar uit zijn ogen. Hij vroeg hoe ik me nu voelde.

‘Niet zo goed,’ antwoordde ik.

‘Wil je een gebakken ei?’

‘Ik weet niet hoe dat gaat vallen.’

‘Ik bak ‘m voor je en dan zien we wel.’

André sloeg de lakens van zich af en liep in alleen zijn boxer naar de keuken. Met moeite tilde ik even mijn hoofd op. Een van de mooiste dingen van zijn lichaam was zijn puntgave rug.

Ik wierp mijn hoofd weer in mijn kussen en probeerde te achterhalen wat er gisteren was gebeurd. Hij had mij een halve pil gegeven, om beurten spoelden we ‘m weg met een slok uit een fles prosecco. Nog vaag kon ik mij het deuntje van ‘we didn’t start the fire’ van Billy Joel herinneren. ‘Hemingway, Eichmann, Stranger in a Strange Land, Dylan, Berlin, Bay of Pigs invasion.’ De muziek stond op shuffle en we hadden op zijn bed gesprongen, eigenlijk vond ik hem daar te oud voor. ‘Teenage dreams in a teenage circus. Running around like a clown on purpose.’

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld