Nieuwste onderwerp

Portugal (2/3)

Ik waande mezelf een ware padvinder: ik ontdekte praktische zaken zoals supermarktjes, cafés en restaurants. Daarnaast leerde ik op dag een dat internetcafés niet waren verdwenen uit het straatbeeld. Langs de weg adverteerden ze met vergeelde borden waar groot ‘INTERNET CAFE – TO CHECK YOUR E-MAIL :) ’ op stond. Ik moest lachen, maar het concept internetcafé bleek totaal niet achterhaald. Er was nergens wifi, zelfs niet in mijn appartement. Hierdoor sloeg de verveling toe en ging ik op zoek naar een privéstrand. Marcos verzekerde mij dat je die makkelijk kon bereiken met laagwater of via de “natuurlijke trappen” van rots. Een vlugge blik van de bovenste trede leerde me dat de privéstrandjes vooral gebruikt werden om topless te zonnen of de liefde te bedrijven.

De weg naar mijn “basisstrand” rook naar de slaapkamer van elke puberjongen. Ik bracht mijn neus richting de cactussen en ja hoor, zij waren de schuldige voor de geur. Met mijn handdoek om mijn nek en tas aan mijn schouder liep ik over het warme zand richting de zee en daarna het water in. Ik verwachtte tot mijn knieën nat te worden om het tweede strand te bereiken, maar dat werd al gauw tot heuphoogte. Mijn route naar strandje drie moest dan maar via de rotsen, vond ik.

Avontuurlijk zijn pakte voor mij als volgt uit: ik klom, ging het hoekje om en belandde meters boven het derde strandje. Dat was hoog, te hoog om eraf te springen, dus probeerde ik me stevig beet te houden. Ware het niet dat ik aan mijn vingertoppen hing, want de rots was geen fijne overzichtelijke klimmuur. Mijn handdoek glibberde van mijn nek, ik ving ‘m met mijn tanden op, maar tijdens die move verschoven mijn slippers en viel ik keihard achterover op het harde zand.

Ik stapte geschrokken uit de door mij veroorzaakte kuil en besloot meteen terug te willen naar veiligheid. Het water stond hoog en ik zag eerst geen opties, maar in de zee zag ik een inham met een rots die zou kunnen dienen als opstap om weer bovenop de rotsen te komen. Er lag slib op, maar het leek me te doen. Dus ik ging het water in, ondertussen was alles toch al zeiknat (handdoek, tas met inhoud, verzopen ego), en klom op de rots die boven mijn lengte was. Hier mocht ik geen kracht verliezen, want dan knalde ik met mijn rug op de rotsen en het leek me niet dat ik de dood kon blijven ontsnappen. Het klimmen leverde opengehaalde benen op, maar ik was veilig.

De weg omhoog richting bewoonde wereld bleek afgesloten, dus vervolgde ik mijn tocht door de duinen mijn tocht naar het drukste strand met een legio bakkende Britten. Een mevrouw tilde haar zonnebril op, bekeek me van bezwete top tot bebloede teen en schudde haar hoofd. Ze ging verder in haar boek en dat simpelweg bruin worden en lezen leek mij een veilig plan voor de dag erna.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Guus Kuijer, Hanna Bervoets, Merijn de Boer

Wat vind ik?

Het leven is geen ponykamp.

Wat luister ik?

Wende, Brooke Candy en Regina Spektor

Wat kijk ik?

RuPaul's Drag Race en Twin Peaks

Wat denk ik?

Queer thinking, straight talking. What you see, ain't what you are getting.

Wat schreef ik?

Wij gaan hele goede vrienden worden (2012) en Liefde en ander onbehoorlijk gedrag (2014)

Quote

Geluk is een geladen revolver die tegen je slaap gehouden wordt en die ieder moment kan afgaan.