Nieuwste onderwerp

Babygolf

Al mijn klasgenootjes van de basisschool krijgen opeens baby’s. En dat moet de hele wereld weten. Dus ik volg ze op de voet.

Nou heb ik me altijd een beetje een outcast gevoeld op mijn basisschool. Dus het feit dat ik nog geen blije-bolle-buik foto’s op facebook gooi omdat ik nou eenmaal geen blije-bolle-babybuik heb, is ergens niet zo’n verrassing.

Mijn klasgenootje Patty ging de allerkortste en simpelste VMBO doen zodat ze daarna snel in het café van haar ouders kon werken. Om zeven uur ’s ochtends stonden de eerste met gouden kettingen behangen stamgasten voor de deur om haar vader te begroeten. Met hun diepe doorgerookte stemmen praatten ze door totdat de eerste dronken van zijn kruk viel, of totdat Frans Duijts langskwam.

Jennifer wilde alleen maar kapster zijn. Ze kwam uit een lang geslacht van vrouwen die al kauwgomkauwend haarlak op hoofden spoten. Nu denk je misschien: kauwgom en haarlak bestaan toch nog niet zo lang? Dat klopt. De vrouwen uit Jennifers familie gingen er prat op om voor hun achttiende hun eerste kind te krijgen.

Dan was er Rachida die alles deed wat Jennifer deed. Samen bier halen in de lunchpauze. Samen één sigaret roken uit het pakje van Jennifers moeder. Samen hun wenkbrauwen proberen in model te harsen. Samen geen wenkbrauwen meer hebben. Samen joyriden. Samen hun haren blond. Samen naar de kappersschool.

Nadia wilde alleen maar zo snel mogelijk naar Turkije terugverhuizen. Ze was daar iedere zomer en kende geen fijnere plek op de wereld. Ze wilde er best wegen aanleggen, zo lang ze maar zo snel mogelijk weg mocht uit Nederland.

En dan had je mij. Ik sprintte tijdens de lunchpauze en na schooltijd naar huis om National Geographic te kijken en borrelnootjes te eten. Ik beleefde avonturen met mijn knuffels. Ik hield een spreekbeurt over een avant-gardistische kunstenaar die bekend was geworden met tekeningen van abstracte rupsen.

Inmiddels ben ik drieëntwintig. Als ik zoals afgelopen weekend kotsend boven de pot hang na een feestje, of op tien december nog maar drie euro heb voor de rest van de maand, weet ik weer eens zeker dat ik absoluut nog geen kinderen had moeten hebben.

En nou hoef ik geen zwangerschapsbuikgipsafgietsel. Want wat moet je daar mee? Er fruit in leggen?

Of een zwangerschapsshoot met een windmachine terwijl ik naast een waterval sta in dramatische wapperende jurken.

Of een babyshower waarbij ik doe alsof ik blij ben met een laagjestaart gemaakt van pampers, of een zoveelste pakje dat maar tot drie weken oud past.

Of een geboortefilmpje waarin ik met mijn geliefde sta te zoenen terwijl we samen onze pasgeboren totaal verdwaasde spruit tussen ons in vasthouden alsof dat voor iemand een aangename positie is waarin we geen kots ruiken.

Of een newborn shoot van een baby in rare zogenaamd ontspannen veel te volwassen houdingen.

Maar toch ben ik soms jaloers. Dat ik niet met mijn hele leven uitgevogeld in mijn woonkamer vol met wit-goudglitterige-Xenos accessoires kan zitten. Dat ik niet zo iemand ben die haar eigen identiteit zo onbelangrijk vind dat ik samen met mijn mannetje en mijn kleintje één facebookpagina heb. Dat de dieptepunten van mijn week niet bestaan uit ruzies met collega’s over wie er het vaakst het waterreservoir van de koffiemachine bijvult.

Soms ben ik jaloers op Patty, Jennifer, Rachida en Nadia die allevier hebben wat ze op de basisschool al wilden. Maar dan zeg ik tegen mezelf dat mijn eigen leven er op facebook ook heel leuk uitziet.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)