Nieuwste onderwerp

Moneys

Lola en ik staan in een nachtclub in Split en doen raad de drugsgebruiker. We hebben allebei ergens anders in de club post gevat, maar wel zo dat we nog oogcontact met elkaar kunnen houden.

Ik bestudeer een gast met een rode pet en een donkere zonnebril. Alles aan hem is duur. De randjes van zijn gemillimeterde haar en baard zijn kaarsrecht, zijn polo is van Lacoste  en hij slurpt van een drankje waar ik me alleen maar op laat trakteren. Hij staat wat op zichzelf. Kijkt om zich heen maar praat met niemand. Hij straalt iets stierachtigs uit. Hij staat daar dan wel te kauwen op zijn rietje en rustig de sigaretten- en avondlucht in te ademen, maar we moeten het maar wagen om hem aan te raken.

Dan draait het hoofd van de stier in mijn richting. Een van zijn mondhoeken trekt omhoog. Ik kijk achter me en naast me, maar er staat niemand waarvan ik kan geloven dat hij er naar op weg is. Hij loopt traag naar me toe, slurpend uit zijn glas.
Hij gaat dicht tegen me aan staan en brengt zijn mond naar mijn oor. ‘Ik zag jou vandaag in Congo,’ zeg hij.
‘Pardon?’ zeg ik. Voor zover ik weet ben ik nog nooit op het Afrikaanse continent geweest. Laat staan eerder vandaag.
‘Die strandclub?’
Opeens herinner ik me dat de veel te luxe jetset strandclub waar we vanmiddag waren inderdaad een tropische naam had. Ik zag er een wereldberoemde kickboxer. Ik zag mensen waarmee andere mensen in de club graag op de foto wilden maar die ik niet kende maar waar Lola en ik voor de zekerheid ook mee op de foto gingen. Ik zag heel veel hele neppe borsten. Maar van deze jongen kan ik me niet herinneren dat ik hem er heb gezien.
‘Je hebt een blauwe bikini toch? Met paarse frummeltjes? Billabong ofzo?’
Ik bloos. Straks gaat hij mijn bh-maat nog raden. Ik knik. Hij knikt terug.
‘Je bent hier ook om te feesten toch?’ zegt hij.
Ik besluit te zwijgen over mijn hogere doel om een maand lang te schrijven in een rustig hostel buiten de gekte en de feesten van de stad. Om de één of andere reden doet dat het vaak niet zo goed als introductie van wie ik ben.
‘Jep,’ zeg ik.
‘Nice,’ zegt hij. Hij tikt zijn glas tegen het mijne. ‘Mensen feesten te fucking weinig. Ik heb shit meegemaakt. Dan ga je daar anders naar kijken.’
‘O?’ zeg ik.
‘Tweeduizendvijftien was het zwartste jaar uit mijn leven.’
Ik kijk over zijn schouder of ik Lola ergens zie. Dat is het geval. Ze staat te zoenen met een Australiër die regelrecht van zijn surfplank getrokken lijkt. Er zit een grote klit in het zongebleekte haar op zijn achterhoofd. Ik sta er alleen voor.
‘Oei,’ zeg ik dan maar.
‘Ik had een mega schattige puppy gekocht, en die ging na een paar weken dood. In mijn armen. Toen ging een paar maanden later mijn vrouw dood. Ook in mijn armen. En toen haar vader. Eerst kon ik daar niet over praten, weet je? Emoties vond ik allemaal maar moeilijk moeilijk. Maar hier sta ik dit in een nachtclub aan een wildvreemde te vertellen.’
‘Ja,’ zeg ik, omdat mij dat ook al flink was opgevallen als een niet normale gang van zaken.
‘Therapie weet je. Nu woon ik in Dubai in de beveiliging. Moneys maken weet je. Geld laat je dingen vergeten.’
‘Is dat zo?’ zeg ik.
‘Nee. Maar de dingen die je er mee kan doen wel.’
Ik knik alsof ik weet hoe het is om met een hoeveelheid geld die ik niet heb dingen te kopen waarmee ik mijn leven kan vergeten.
‘Wil je M?’ zegt hij.
‘Of ik wat wil?’
‘M. Mdma.’
‘O!’ zeg ik.
‘Ik weet dat het vluchten is, maar fuck it. Doe je mee?’
‘Nee,’ zeg ik, ‘Dat is niet zo mijn ding.’
‘Doe niet zo saai joh.  Gewoon even samen weg zijn van onze shit.’
Onze shit.
Ik kijk naar Lola, die het bestaan van haar vriendje thuis in Nederland totaal vergeten lijkt in de armen van een jongen die ze al vijftien hele minuten kent.
‘Daar geloof ik niet in,’ zeg ik, ‘Sorry.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)