Nieuwste onderwerp

Gwuanita

Er zit een uitzonderlijk chagrijnig meisje achter de kassa van de supermarkt.

Van oude vrouwen achter de kassa begrijp ik zo’n blik nog wel. Ze zien de hele wereld naar de tering gaan. Ze zien de verkoop van blikjes energydrink drastisch toenemen. Ze zien meisjes van dertien zwangerschapstesten afrekenen. Ze zien de quinoa verkoop exponentieel toenemen. Ze horen de zelfscanners dreigend bliepen naast de ingang. En het enige dat zij er aan kunnen doen ik op het stoeltje achter hun kassa blijven zitten en al deze duivelse praktijken over hun scanner schuiven en vragen of mejuffrouw ook bestekzegels bij haar te bepissen zwangerschapsstaaltje had gewild. Of anders misschien een nieuwe opvoeding. Althans, dat laatste zouden ze willen zeggen, maar ze hebben geleerd het in te slikken omdat mensen de waarheid altijd pas willen horen als het veel te laat is. En dat doen deze caissières iedere dag totdat ze eindelijk met pensioen mogen. En mens zou van minder verzuurd raken.

Bon. Terug naar het meisje achter de kassa. Ze kan niet veel ouder dan zestien of zeventien zijn. Haar blouse valt gek wijd en ze kijkt strak naar de scanplaat voor haar neus. Op haar linkerborst zit een naamplaatje met daarop Gwuanita. Zelfs fonetisch snap ik hier niks van. Op haar rechterborst zit een button met de tekst Betaal bij mij contactloos.

Ze is de ultieme machine. Hand op een pak koekjes. Klem, trek, bliep, duw weg, volgende. De klanten die aan haar voorbij lopen luisteren toch muziek of plegen een telefoontje. Betaal bij mij contactloos.

Dan zie ik waarom haar blouse zo gek valt. Ze is zwanger. Ze is veel te slank voor die dikke buik. Misschien is ze wel kotsmisselijk. Misschien wil ze wel alleen maar geknuffeld worden. Misschien wil ze alleen maar dat iemand haar vraagt hoe het gaat zodat ze nee kan zeggen en in een hysterisch huilen kan uitbarsten en niet meer kan stoppen met huilen en achter de kassa moet worden weg getild en zelfs na twee plastic bekertjes Earl Grey van AH basic nog niet stopt met huilen. Misschien zal de manager haar naar huis brengen. En misschien komt er dan een super lief vriendje langs die haar schouders masseert en lekkere thee voor haar zet.

Maar dat zit er allemaal niet in. Niemand gaat haar wat dan ook vragen of in de ogen kijken. Want Gwuanita draagt een button met de tekst Betaal bij mij contactloos.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)