Nieuwste onderwerp

Nepfaillissement

De dingen die ik niet helemaal begrijp, da’s best wel een lange lijst. Zo ook de handgeschreven mededeling op witte a-4tjes op de ramen van iedere V&D die ik de afgelopen week passeerde. Wegens omstandigheden zijn wij gesloten.

Ik geloof dat niet. Als je failliet bent dan pin je toch een uitgeprint papier op je ramen. Een tekst als ‘Dank voor alle euro’s die u jarenlang bij ons hebt uitgegeven, vanaf nu moet u ze ergens anders kwijt zien te raken’, of ‘Wij vonden dat nummer van Jovanca in onze commercial ook heel tof maar helaas heeft zelfs dat niet geholpen’ en misschien zelfs ‘Zonder de La Place zult u eindelijk weer eens ervaren hoe vies het echt ruikt buiten, het was ons een genoegen u daar al die jaren tegen te beschermen’. Maar toch in ieder geval een boodschap waaruit duidelijk wordt dat ze toch echt voor altijd gesloten en failliet zijn.

En omdat dat er niet staat geloof ik helemaal niet dat de V&D daadwerkelijk failliet is. De V&D haalt iets uit wat als de grootste mop van de eenentwintigste eeuw bekend zal komen te staan, namelijk een nepfaillissement.

We gaan een paar jaar terug in de tijd. De topfunctionarissen van de V&D zitten verveeld met hun bierbuiken te spelen, want die financiële crisis, ach, je voelt er wel iets van, maar dat is een emotie die je kunt uitschakelen. Al verkoopt één van hun vestigingen zes onderbroeken per week, door de exorbitante prijzen van het inpandige restaurant dat draait op onderbetaalde mbo-stagaires maken ze nog altijd winst. Maar dat is nu juist het probleem. Een goedlopend bedrijf is saai. Je kunt innoveren. Maar op een gegeven moment ben je daar ook een beetje klaar mee.Plots staat er één van de functionarissen op. Het is die hippe veertiger met zijn Italiaanse schoenen. Vandaag zijn ze knalroze. Hij heet Ludo. Hij is nergens echt heel goed in, maar het is fijn om iemand bij de hoge bazen te hebben die ze kunnen uitlachen.

‘Laten we het meest absurde personeelsuitje van de eeuw organiseren!’ zegt kantoorpispaal Ludo.
‘Wat wilde je gaan doen? Samen een hele dag eierkoeken versieren?’ zegt hoge baas Nico.
Gegrinnik.
‘Groter. Denk groter,’ zegt Ludo.
Iedereen kijkt om naar Herman. Hij is de oudste en heeft de meest imposante bierbuik van het stel.
‘Her, we moeten groter denken. Dus we denken aan jou,’ zegt Nico.
Iedereen grinnikt. Het gesprek verglijdt bijna in het herhalen van andere practical jokes die ze al een keer of driehonderdvijfenzoveel hebben opgelepeld, ware het niet dat Ludo met de roze schoenen al zoveel jaren pesterijen gewend is, dat hij heeft leren doorzetten. Zeker als het gaat om de kans om zijn naam te vereeuwigen binnen het bedrijf, anders dan voor eeuwig de pispaal met die on-ordentelijke schoenen te blijven.
‘En als we nou eens een eiland kopen. Ergens ver weg en verstopt. Als we nu eens een maand alle winkels sluiten en met alle medewerkers naar daar gaan.’
‘Een maand alle winkels sluiten…? En hoe zag je dat voor je, Lullo?’ zegt Nico.
Lu-do, wil Ludo zeggen. Lu-do, niet Lu-llo. Maar hij besluit dat niet te doen. Hij besluit te winnen door minder dik te blijven en briljanter te zijn dan al die verveelde klootzakken om hem heen. ‘We doen alsof we failliet zijn,’ zegt Ludo, ‘Alsof we niks anders kunnen dan dicht gaan. Dat is toch fantastisch? Tegen de tijd dat we terug komen van ons eiland heeft iedereen zich gerealiseerd wat ze allemaal wel niet aan ons missen. En dan gaan we opeens weer open. En dan wil iedereen tegelijk naar binnen.’
Herman maakt met zijn worstige vingers aanhalingstekens in de lucht. ‘We doen alsof we failliet zijn.’
Iedereen kijkt hem gespannen aan.
‘Denk aan hoe alle vrouwen zullen vechten om na onze reis de heropende winkel binnen te dringen, Herman’ zegt Ludo, ‘Het zal weer net als in het begin zijn.’
Hermans ogen worden waterig. ‘Net als in het begin,’ mompelt hij. Er valt een geladen stilte waarin alle bewakingscamera-beelden die hij door de jaren heen heeft bekeken aan Herman voorbij trekken. Van propvolle pashokjes, tot vrouwenbenen op hoge hakken en handen die borsten en billen goed trekken omdat ze denken dat er niemand kijkt. Herman denkt aan al deze beelden, maar dan met nog een keer zoveel vrouwen, die met elkaar vechten om de begeerde items in de rekken van zijn winkel.
‘Denk aan die ene met die grote billen van personeelszaken, Herman, in bikini op het strand van ons eiland,’ fluistert Ludo.
Herman grijpt zich vast aan het tafelblad en trekt zich met moeite omhoog. ‘Godverdomme, we doen het,’ zegt hij. ‘Het wordt godverdomme net als in het begin, maar dan beter. Op één voorwaarde,’ hij laat een dramatische stilte vallen, ‘Jullie zoeken het maar uit met die met d’r dikke billen. Ik wil die met de mini-tieten van personeelszaken.’
Iedereen barst in lachen uit. Er wordt tegen schouders geslagen, handen geschud.

Media-optredens worden in scene gezet, er wordt een heel scenario in elkaar gestoken over wat er nou precies zogenaamd allemaal mis zou zijn, iedere maandagmorgen wordt er met de volledige staf een kwartiertje plechtige gezichtsuitdrukkingen gerepeteerd. Want je weet maar nooit wie journalisten voor de camera trekken.

En zodoende is de V&D nu inderdaad oprecht wegens omstandigheden gesloten. Iedere avond zetten ze op dat V&D-eiland het nieuws aan en lachen om onze goedgelovigheid. Herman slaat speels tegen de billen van Mini-tietje en Ludo ervaart voor het eerst van zijn leven de wereld op blote voeten. Het grootste nepfaillissement van de eeuw. Ja. Dat moet de reden voor die handgeschreven mededelingen over omstandigheden zijn. Want in uitgeprinte typografie liegen op de ramen van je eigen winkel, dat ging Herman en Nico toch net even te ver.

« terug naar blog

One response to “Nepfaillissement”

  1. Gina Miroula

    Dat met die bierbuiken spelen roept een heel viezig beeld op. Kan aan mij liggen ;)

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)