Nieuwste onderwerp

Zondag (2)

Het bos ligt nog geen twintig minuten lopen bij Andreas’ huis vandaan. Er zijn fietsvrije paden en grasvelden waar mensen honden uitlaten. Ze lopen langs een vijver, en langs een heiig stuk waar koeien grazen binnen een met prikkeldraad afgezet veldje. Vlak voor het dichtbegroeide stuk zit een oude mevrouw op een bankje, ze groeten haar en dan gaat de telefoon van Andreas. Een productiemaatschappij belt met de vraag of ze mogen filmen tijdens Simons begrafenis, voor een documentaire. ‘Geen interviews hoor, alleen wat covershots aan het begin, als de mensen binnen komen,’ zegt de bureauredactrice, maar Andreas wijst het verzoek gedecideerd af. ‘Sorry,’ zegt hij nadat hij heeft opgehangen.
‘Geeft niet,’ zegt Sanne. ‘Het is wel even wennen hoor, om jou zo te zien.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou, jij bent nu ineens degene die alles regelt. In de familie, met de begrafenis, de pers. Je lijkt zo…’ Ze kijkt hem aan zonder dat ze stopt met lopen. ‘Zo sterk.’
Hij glimlacht voorzichtig.
‘Kom je wel ook aan je eigen verdriet toe?’
‘Hmm. Soms. Soms komt het ineens binnen. Zoals gistermiddag, die ruzie waar ik je over vertelde. Maar eigenlijk was dat meer boosheid. Ik ben nog niet echt verdrietig geweest, dat komt nog, denk ik.’
Takjes kraken onder hun voeten, en het ruikt heerlijk, naar natte bladeren en vermolmd hout. Andreas vraagt zich af of het over duizend jaar allemaal fossiele brandstof zou kunnen zijn. Ze klimmen over een omgevallen boom, Sanne is sneller dan hij, behendiger. Hij blijft met zijn lange benen achter een knoest haken.
Sanne zegt: ‘Áls het komt, áls je verdrietig wordt, dan moet je erop vertrouwen dat God voor je zal zorgen.’
‘Vind je het niet lastig om daarin te blijven geloven nu?’ vraagt hij. Het is een vraag die al de hele ochtend in zijn hoofd zit. ‘Ik bedoel, met alles wat er gebeurd is. Je bent Simon kwijt, zomaar, denk je dan niet…’
‘Die vraag kan ik ook aan jou stellen. Jij bent allebei je ouders kwijt, en nu je beste vriend.’
‘Ik heb er geen antwoord op. Daarom stel ik hem aan jou.’
Sanne zucht.
Een labrador rent op hen af, snuffelt aan Sanne’s schoenen en wordt dan tot de orde geroepen door een man met een donkerblauwe baseballpet. Ze groeten de man en lopen verder.
Het pad maakt een bocht naar links.

« terug naar blog

Reageer

Wat luister ik?

Regina Spektor, Simple Plan, Guy Sebastian, Hillsong United, Laura Pausini

Wat denk ik?

Let all who are thirsty come. Let all who wish receive, the water of life freely.

Wat schreef ik?

De twee jaar nadat (Lemniscaat, 2012)

Quote

"Indien iemand mij zou bewijzen dat Christus buiten de waarheid staat, en indien het een feit zou zijn dat de waarheid Christus uitsloot, dan zou ik liever bij Christus blijven dan bij de waarheid." - Fjodor Dostojevski, brief aan Natalia Fonvizina -