Nieuwste onderwerp

Huisfeest

Hossende mensen op de bovenverdieping.
Dansende mensen op de benedenverdieping.
En daar sta ik: op de trap, waar iedereen langs moet. Feestgangers dringen zich naar boven en naar beneden, zoekend naar drank of naar jaargenoten. Ze duwen mij tegen de leuning en ik duw terug. Het semester is voorbij, dus doen we wat we doen, op het ritme van slechte jaren-negentig-muziek. Maar ik sta hier stevig en ik hoef nergens heen. Mijn linkerbeen één trede boven mijn rechter, en nog één trede daarboven een meisje met blond haar en een rooskleurige cocktail in haar hand. Slank, aangeschoten en onder de indruk van mijn roadtrip-verhalen. Ik lach, ik neem een slok en vertel verder. Alles onder controle. Alles, behalve haar naam – die ben ik vergeten. Ik moet er snel en onopvallend achter komen, want het is bijna tijd voor mijn laatste zin. De deal-sealer.
Andreas staat bovenaan de trap met twee klasgenoten te praten, en ik verlaag mij tot de oudste truc uit het boek. ‘Andreas!’ roep ik. ‘Heb je gezien dat Matthijs en Pieter een grotere badkamer hebben dan wij? Niet normaal man.’
Met behulp van zijn ellebogen baant Andreas zich een weg naar ons toe. ‘Wat lul je,’ zegt hij. ‘Deze dorm is echt precies hetzelfde als de onze.’
‘Nee man, je moet eens…’ sputter ik tegen.
‘Simon, stop met bazelen, je bent bezopen.’ Andreas schudt zijn hoofd. Aan zijn glimlach kan ik zien dat hij weet waarom ik hem geroepen heb. ‘Ik ben Andreas, trouwens,’ zegt hij, en hij steekt zijn hand uit naar het meisje.
‘Sanne,’ zegt ze. ‘Eerstejaars.’
Sanne dus. Maar goed dat ik niet voor ‘Hoe schrijf je jouw naam eigenlijk?’ ben gegaan.
‘Hoe vond je het, je eerste semester?’ vraagt Andreas.
‘Ja, wel leuk. Druk, natuurlijk, maar volgens mij heb ik alle vakken gehaald.’
‘Had je de Introcourse Accountancy?’ vraag ik. ‘Van Eenling?’
‘Eenling?’ Sanne kijkt mij niet-begrijpend aan.
‘Ze krijgt dat pas in het tweede semester,’ zegt Andreas tegen mij. Dan keert hij zich tot Sanne. ‘Heb je wel eens een kleine Aziatische man zien rondlopen, meestal in een verkleurde ruitjesblouse?’
‘Volgens mij wel. Geeft hij vaak les in het auditorium?’
‘Jup. Zijn naam is Wan Ling, hij komt uit China, maar Simon heeft er One Ling van gemaakt. Op z’n Engels. Oftewel Eenling.’
‘Waarom dat dan weer?’ vraagt Sanne. Ze lacht niet.
‘Omdat die man zo vergroeid is met cijfers dat hij waarschijnlijk op z’n tweeënvijftigste een hartstilstand krijgt in z’n eenpersoonsflatje in Dukenburg, en dat het dan dagen duurt voordat iemand hem vindt,’ zeg ik, en ik zwaai met een triomfantelijk gebaar mijn bierflesje omhoog.
Sanne zegt niets. Haar mond beweegt ook niet, en haar ogen staan strak. Ze kijkt mij droog aan, nee, bijna corrigerend zelfs.
Andreas kucht en zegt: ‘Simon heeft het niet zo op cijfers.’
‘Dan ben je de goede opleiding gaan doen,’ zegt Sanne, en ze neemt een zuinig slokje van haar cocktail.
You don’t want to come out, but you don’t wanna be alone, klinkt het uit de speakers van Pieters stereo-installatie. De muziek dreunt, maar er lopen minder mensen voorbij dan eerst. Ik moet iets proberen, want als het gesprek nu stilvalt, loopt ze naar een vriendin of een klasgenoot die toevallig voorbij komt. Dus kijk ik Andreas aan en zeg ik: ‘Moet jij niet eens naar bed? Sesamstraat is allang afgelopen.’
Andreas schraapt zijn keel. ‘Ja, ik ga inderdaad maar eens.’
‘Ik loop een stukje met je mee,’ zegt Sanne. ‘Ik heb het hier ook wel gezien.’ Meteen zet ze haar glas op de trap, en loopt een paar passen naar beneden.
Ik knijp mijn ogen dicht, en als ik ze weer open, zie ik dat Andreas mij vragend aankijkt. Ga maar, knik ik hem gelaten toe. Het is mijn avond blijkbaar niet.
Hij loopt haar achterna, en ik wurm me door de menigte naar boven, waar Matthijs en nog een paar klasgenoten staan.

« terug naar blog

Reageer

Wat luister ik?

Regina Spektor, Simple Plan, Guy Sebastian, Hillsong United, Laura Pausini

Wat denk ik?

Let all who are thirsty come. Let all who wish receive, the water of life freely.

Wat schreef ik?

De twee jaar nadat (Lemniscaat, 2012)

Quote

"Indien iemand mij zou bewijzen dat Christus buiten de waarheid staat, en indien het een feit zou zijn dat de waarheid Christus uitsloot, dan zou ik liever bij Christus blijven dan bij de waarheid." - Fjodor Dostojevski, brief aan Natalia Fonvizina -