Nieuwste onderwerp

Chinamercy 2

Ik lig in mijn ondergoed op de massagetafel. Mijn hoofd door het gat in het papier dat hij er zonet in geslagen heeft. Ik hoor hem het douchegordijn dat het massagehokje afscheidt open- en dichtschuiven. De tafel naderen. Dan legt hij zijn handen op mijn schouders.

Nou is het zo dat ik al weken stijve schouders heb. Dat ik mijn huisgenoten per sms op de terugweg van het tentamen smeekte of ze mijn schouders wilden masseren in ruil voor liters speciaalbier en zelfgebakken koekjes. En dat terwijl ik helemaal nooit koekjes bak. En nou wilde ik inderdaad niet een olie-inwrijvend grietje van tweeëntwintig die een beetje over mijn rug aait terwijl ze me vraagt of ik naar de nieuwe Idols ga kijken. Maar dit gaat ver.

Dr. Hu is geen masseur, hij is een bouwvakker. Met zijn volledige gewicht probeert hij zijn elleboog centimetersdiep mijn toch al pijnlijke spieren in te werken.

Maar dit is vast ergens goed voor, denk ik, als hij na vijf minuten eindelijk de druk op mijn rechterschouder vermindert. Ik pink een traantje weg uit dankbaarheid. Beloof mezelf iets heel lekkers voor zo meteen. Taart. In een café. Dan pakt Dr. Hu mijn schouder weer vast. Ik pink nog een paar meer traantjes weg. Ik wil overgeven.

‘Omdlaaien,’ zegt Dr. Hu. In draai me op mijn rug. In de beweging veeg ik mijn ogen droog.
Hij begint met mijn hoofd, en wrijft krachtig over mijn bovenlip.
‘Pas op ik heb een-…’ Hij splijt het herstellende sneetje in mijn bovenlip open. Ik proef het bloed. ‘Au…’ kreun ik.
‘Pain?’ vraagt hij.
Ik knik.

Als laatste onderdeel van de behandeling is mijn rechterbeen aan de beurt. Ik neem alle dingen door die ik mezelf beloofd heb voor zo meteen. Nieuw ondergoed. Een taartje. Even langs de boekhandel. De hand van Dr. Hu gaat van mijn scheen naar mijn knie.
‘Ho!’ roep ik.
Dr. Hu kijkt verschrikt op.
‘No, Hu,’ zegt hij.
‘Nee, HO!’ zeg ik. ‘Ik heb een knieblessure.’ Het is waar. Ik heb een hardnekkige kneuzing aan mijn knie.
‘Aaaaah,’ doet Dr. Hu. Zijn ogen beginnen te glinsteren. Hij staat op en loopt het hokje uit.
‘Dr. Hu?’
‘Yes, yes!’
Hij komt terug het hokje in. In zijn handen houdt hij een klein glazen potje met een springende tijger erop. Hij draait het open, neemt er een flinke lik uit, en legt die op mijn gekneusde knie. Zelfs deze zachte aanraking doet pijn. Ik kreun. Dan begint hij de tijgerbalsem in te masseren. Ik schiet omhoog van schrik.
Hu kijkt me aan. ‘Pain?’
‘Yes,’ zeg ik. ‘Yes! Verdomme…’
Hij knikt tevreden en wrijft stevig verder. ‘Pain good for you, young sensei.’
Ik dwing mezelf om te gaan liggen. Deze man moet weten waar hij mee bezig is. Hij zegt dat pijn goed is. En hij is een Dr., verdorie.
‘Au,’ probeer ik nog een keer, maar Dr. Hu kent geen genade. Hij duwt zijn duimen dieper en dieper in mijn kneuzing.
Zo meteen sta ik weer buiten. Godverdomme wat doet dit een pijn. Maar dat is goed.
Een taartje. Hij begint met zijn beide handen op mijn knie te trommelen. Shitzooi. Ik ben een jonge sensei.
Ik denk iets met chocolade. Tering. Ik betaal hier verdomme voor. Zen. Relax.
Er zit een café met tien soorten taart aan de straat hiernaast. Shit shit shit. Uitademen. Niet vergeten.
Ondergoed met kant. SHIT. Ga puffen.
Van dat veel te dure. KUT. Puffen!
Van dat hele sexy-… VERDOMME! PUFFEN!
Misschien ook nog wel-…
‘Mercy!’ roep ik. De handen stoppen.
‘Mercy?’ zegt Dr. Hu.
‘All your mercy,’ zeg ik.
Hij kijkt me aan. Hij snuift. Dan schudt hij teleurgesteld met zijn hoofd. Hij draait zijn rug naar me toe.
‘Klaal,’ zegt hij.
‘Ja,’ zeg ik.

Als een gebochelde hobbel ik Mercy uit. Ik heb meer spierpijn in mijn schouders dan ooit tevoren. Mijn knie huilt. Mijn haar staat alle kanten op. Maar ik heb de vijftig euro die dit uur marteling me kostte op de balie gesmeten en ben vrij. Vanaf nu wil ik alleen nog maar Chinese nepmassages en olie-inwrijvers die me vragen of ik naar de nieuwe Idols ga kijken. Sterker nog, ik zal zelfs Idols gaan kijken. Zodat het leuk wordt en de olie-inwrijfsters me zullen vragen of ik vaker kom. Maar dit. Nooit. Meer.

« terug naar blog

2 responses to “Chinamercy 2”

  1. Mariska

    In die houding pas je wel weer veel beter achter je tentamen tafeltje natuurlijk…

  2. Gina Miroula

    Gaat het? ;)

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)