Nieuwste onderwerp

Lolita

Lolita.

Het eerste dat mijn lievelingsleraar tegen me zegt. Eerste jaar middelbare school. Natuurlijk zit ik helemaal vooraan.

Even daarvoor heeft hij zichzelf voorgesteld. ‘Mijn naam is Charles Over d’Heuvel en ik ben homoseksueel.’
Zijn naam schrijft hij niet op het bord. Homoseksueel wel. Ik vind hem fantastisch.

In die tijd wordt mijn verschijning gekenmerkt door alles wat nog net niet helemaal klopt. Mijn haar heeft zijn slag nog niet helemaal gevonden en hangt als een deels slap, deels pijpenkrullend oerwoud om mijn hoofd. Het spijkerjasje dat ik zes dagen per week draag en op zondag in de was gooi, heeft een scheur bij de elleboog. Dat is op dat moment niet in. Twee jaar later wel, maar dan past het al niet meer. BH’s durf ik nog niet te dragen, het zijn meer stoffen topjes die mij constant het gevoel geven dat mijn mini-tieten doorschijnen. Hierdoor heb ik mijn schouders permanent ver naar voren getrokken, omdat ik geloof dat er dan vast niemand is die het ziet. Kortom: ik zie er niet uit en ik heb geen idee waar ik mee bezig ben.

‘Lolita, zeg het maar.’
Ik stel mijn vraag. Iets veel te bijdehands. Over het rooster, of een afkorting die onduidelijk is, ergens ver weggestopt in de kantlijn. Ik weet het antwoord eigenlijk al, maar ik vraag het alleen om te laten merken dat ik nauwkeurig heb gekeken naar de vuistdikke stapel papier voor mijn neus. Nu al. Ik wil dat hij weet dat ik zijn beste leerling ga zijn.

Ik weet dan nog niet wat het betekent om een Lolita te zijn. Ik herinner me een Franse clip met een meisje dat vol zelfvertrouwen in een club danst en door graanvelden rent en veel aandacht krijgt van mensen die haar fantastisch vinden. Moi Lolita, c’est pas ma faute. Ik ben twaalf en ik wil dat ook. Dat iedereen kijkt en dat ik het ook niet kan helpen. Dat ik nou eenmaal fantastisch ben. Dus ik ben trots op mijn nieuwe bijnaam. Het voelt alsof ik en Over d’Heuvel een geheime band hebben. Alsof hij als enige snapt waar ik naartoe wil in het leven. Alsof hij me als enige echt ziet.

Jaren later studeer ik aan de toneelschool. Ik ben twintig. Ik woon in het buitenland. Ik doe dingen die niemand thuis weet of hoeft te weten. We bereiden een voorstelling voor die Lolita heet.

Eindelijk doe ik dat wat ik al jaren voor me uitschuif. Ik lees het boek waar de voorstelling op gebaseerd is. Ik kijk de film die ervan gemaakt is. En ik concludeer dat Lolita een kindhoer met daddy issues is. Mijn leven staat op zijn kop.

Het boek is uit. Het is een week voordat we Lolita spelen, en ik word geschept door een tram. Mijn hele leven staat nog een keer op zijn kop. Mijn moeder voert me appelmoes tussen mijn hechtingen door.

Ik bel mijn opleidingshoofd. Anderhalf uur van tevoren heb ik drie pijnstillers genomen om zeker te weten dat ik volzinnen ga kunnen maken zonder te huilen.
‘Ik doe niet mee komende week,’ zeg ik.
‘Maar ik hoor bijna niks aan je!’ zegt ze.
‘Proficiat,’ zeg ik.
‘Je weet dat dat kan betekenen dat je het jaar niet haalt?’
‘Weet je wat mijn eerste tekst is? De tekst waarmee de hele voorstelling opent?’
‘Ik geloof het niet,’ zegt ze.
‘Dat dacht ik al,’ zeg ik, ‘Ik weet dat ik straal.’
‘Wablief?’
‘Dat is mijn tekst: Ik weet dat ik straal.’
‘Spelen gaat juist om zijn wat je niet bent,’ probeert ze nog.
‘Heb ik de vier niet bestaande verschillen tussen mij en quasimodo al aangestipt?’ zeg ik.
Het blijft stil.

Ik stuur Over d’Heuvel een email. Ik wil weten waarom dan toch die naam Lolita. Dat ik het niet meer snap nu ik weet wie Lolita echt was. Ik wil hem ook vertellen dat ik ondanks dat alles toch straal zoals ik dat in de brugklas niet durfde. Twee maanden na nu en zonder hechtingen, in ieder geval. En dat komt best een klein beetje door mijn geuzennaam.

Als ik terugkom in mijn postvak-in heb ik al een reactie.

 Lectori Salutem,

Wegens een hersenbloeding zal Charles geruime tijd niet op enigerlei correspondentie kunnen ingaan. Wij hopen dat zijn woorden uw scherm ergens in de toekomst weer zullen opsieren, en anders danken wij u in zijn plaats voor het prettige contact dat u bij leven ongetwijfeld heeft gehad,

De familie.

« terug naar blog

One response to “Lolita”

  1. Paula

    Lief Liesje, diepe buiging. Je gaaaat! Zo herkenbaar, toch superverrassend, boven jezelf uitgestegen, op het verkeerde been zettend, origineel…. Je t’aime ❤️

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)