Nieuwste onderwerp

Pauze

We zitten op houten bankjes in de gang, met onze ruggen tegen een geel geverfde verwarming. TL-verlichting zorgt dat iedereen er grijsgeel uitziet: groepen met grijsgele gezichten die boterhammetjes eten uit plastic zakjes met vegen appelstroop eraan. Alle meisjes hebben dikke zwarte strepen onder hun ogen, alle meisjes hebben grotere borsten dan ik. We hebben allemaal wallen onder onze ogen en iedereen gaapt. Zo voelt de pauze: grijsgeel en gapend.

Kirsten houdt niet zo van praten. Zij schuift altijd naast me op het bankje in de pauze tegen de gele verwarming om vlechtjes in mijn sjaal te maken. Of op mijn knie te tikken met haar nagels. Ik vraag me af of ik haar ken, of ik haar écht ken bedoel ik. Soms zingt ze een liedje. En ze hield een spreekbeurt over klimaatverandering. Dat is eigenlijk het enige dat ik echt van haar weet.

Kirsten tikt op mijn knie en vlecht in mijn sjaal terwijl de rest praat. ‘Tom had vandaag een zwembroek aan in plaats van een onderbroek,’ zegt Hanna. We lachen.

Hanna heeft pepernoten met chocolade eromheen, en we mogen er allemaal één. Kirsten mag niet, want Hanna kent haar niet, zegt ze. ‘Ik denk dat Kirsten lesbisch is, omdat ze altijd aan iedereen zit’ zei Hanna een keer. ‘Lesbisch is vies,’ zegt Hanna.

Hanna vindt zwembroeken in plaats van onderbroeken ook vies. En ze vindt alle leraren vies. En ze vindt dat je beter naar de bioscoop kunt gaan dan naar de les. Ik vind dat eigenlijk niet, maar ik ga soms mee omdat Hanna ogen heeft die je door de grond kunnen duwen. Of misschien zijn het meer haar wenkbrauwen: wenkbrauwen die zeggen dat het echt heel raar is dat je niet mee gaat naar de bioscoop, wenkbrauwen die dat zo hard in je hoofd kerven dat je het zelf ook gelooft.

Die wenkbrauwen wil ik vermijden. Ik krijg ze ook als ik een hoog cijfer heb gehaald.
Kirsten vindt die wenkbrauwen niet erg. Die zingt gewoon een liedje en plukt aan mijn sjaal. Die doet gewoon alsof Hanna niet bestaat.

Aan het einde van de pauze gaat er altijd een zoemer die de grijsgele waas wegfluit. Iedereen hijst zijn tas op zijn rug. Kirsten kijkt blij. Hanna roept scheldwoorden waarom zelfs oudere jongens lachen.
‘Dag,’ zegt Kirsten dan. Ik glimlach naar haar. ‘Dag,’ zeg ik, en ik probeer de wenkbrauwen van Hanna niet te zien.

« terug naar blog

One response to “Pauze”

  1. Judy Koot

    Leuk stukje. Mooi gevonden van die wenkbrauwen!

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden