Nieuwste onderwerp

Supermarkt

Derde pad, tweede schap. Voor hem knielt een meisje bij de havermout. Hij doet alsof hij haar niet ziet. Hij moet boodschappen hebben die hij kan voorschotelen aan bezoek. Crackers, dure rijst, een krant om opengeslagen op de tafel te leggen zodat hij hem kan wegtrekken als ze binnenkomen. Nonchalant, alsof hij altijd te weinig tijd heeft voor de krant.

Chocolade, appelmoes, een toetje in zo’n vormpje waar je een gaatje in moet prikken.

Het meisje van de havermout staat achter hem in de rij. Ze heeft de havermout, drie flessen wijn en een krat bier. Ze krijgt vast ook bezoek dat ze dingen wil voorschotelen. Alcohol en een ontbijt.
Hij glimlacht naar haar. Ze glimlacht wazig terug terwijl ze haar lippen insmeert met balsem en haar telefoon bekijkt. Ze is iemand die echt te weinig tijd heeft voor dingen.

Hij stopt zijn boodschappen in een grote, chique tas. De zware dingen onder, de lichte boven en hij steekt zijn pinpas in het pinapparaat. Nu is het moment. De chocolade was van een duur merk. Het toetje ook. Misschien had hij toch beter geen crackers kunnen kopen. En geen geitenkaas. Het apparaat piept lang en tergend, als een metaaldetector die aan iedereen wil laten weten wat er onder de grond zit.
Geen geld. Het meisje kijkt op. Hij negeert haar blik en denkt aan het nette overhemd dat hij aan heeft. Hij ziet er niet uit als iemand die arm is.
‘Ik heb geen geld meer,’ zegt hij. Hij voelt zijn ogen alle kanten opschieten, hoe erg hij ook probeert uit te stralen dat het zo is opgelost. Even internetbankieren op de smartphone, nog drie spaarrekeningen vol met geld, kwestie van achterstallige administratie want ja: druk druk druk.
Maar het meisje van de havermout kijkt hem aan en zwaait met een tientje. ‘Als ik de chocolade mag,’ zegt ze. Hij wil weigeren, zeggen: kwestie van even iemand bellen, storing bij de bank, alles is zo opgelost. Of: salaris komt morgen, geld uitgeleend aan mensen die het meer nodig hadden, verkeerde pinpas mee. Hij zegt het allemaal niet. Het meisje geeft het tientje aan de caissiere en pakt de chocola.
Het is stil, een supermarkt vol zwijgende mensen die het allemaal voor elkaar hebben. Het meisje blijft hem aankijken, met ogen vol medelijden, terwijl ze haar drank afrekent.

Hij kijkt naar het chique toetje en de appelmoes die het meisje net heeft afgerekend. Het bezoek zal onder de indruk zijn. Daar gaat het om. Zonder iets tegen haar te zeggen pakt hij zijn chique tas en loopt weg.

« terug naar blog

One response to “Supermarkt”

  1. Roelof

    Waaah, lekkere her-opening zeg.

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden