Nieuwste onderwerp

Koffie

Ik hou niet van koffie. Ik drink het omdat de leren banken, de zwart-witfoto’s aan de muren en de kranten op de tafels in de koffiewinkel mij uitnodigend aankeken toen ik nog buiten was, dwars door de regendruppels. Dus wacht ik. Totdat de koffie afkoelt en de regen stopt.
De mensen om mij heen wachten niet. De twee vrouwen naast mij drinken koffie om bij te praten, zoals ze dat waarschijnlijk zelf zouden noemen.
Gestoken in kleding die daarbij past: zijden en in elkaar overlopende regenboogkleuren, zoals je krijgt als je knopen in een shirt maakt en het met kledingverf in de wasmachine gooit.

Terwijl de één –regenboogvest, spijkerbroek, ‘gemakkelijke’ schoenen en een nog gemakkelijker kapsel- zich vredig lachend naar de ander toebuigt begint de ander –zijden paarsig gewaad over een wit hemashirt- over de aanvaring die ze laatst had met haar dierenriem. Hoewel de clou langzaam dichtbij komt en spannend lijkt te zijn gaat ze steeds zachter praten. Ze eindigt met een kelig lachje, een lachje zonder hoogtepunt, dat langzaam wegsterft.
De vrouw met het regenboogvest reageert erop met een langzaam, begrijpend, glimlachend hoofdknikje, en zegt dat ze wil omruilen van plaats. ‘Ik wil ook even bij het raam,’ zegt ze.

Hun van plaats verwisselen gaat gepaard met een soort geruis. Geruis en een vlaag van wierook en parfum. Ik kijk naar de regen waar ik zo weer in moet.

‘We gaan dit jaar naar Zweden,’ zegt de zijden vrouw terwijl ze zich weer naar haar vriendin toebuigt. ‘Prachtig,’ zegt haar vriendin. ‘Prachtig, ja,’ en ze maken weer hun kelige geluidjes zonder hoogtepunt.
Ze praten door. Over Stockholm. Over Helma, uit hun eetgroep. Over dat ze hun kinderen een gele kaart geven als ze te laat komen. De vrouw die van gemakkelijke kleren houdt probeert het gesprek een vreemde wending te geven door te beginnen over haar fascinatie voor fiscale economie. ‘Want economie is interessant, en belastingen zijn ook interessant,’ zegt ze. Ik vind het jammer dat ze het vindt. Haar vriendin ook, want het enige wat ze doet is een kelig geluidje maken. Een geluidje dat zoveel betekent als: ‘hier heb je wat liefde en respect, want je bent een unieke vrouw.’

Ik weet zeker dat ze wierook branden op hun wc’s, dat er in de spiegel een lijstje hangt met tien punten die mooi zijn aan henzelf en dat ze hun sms’jes afsluiten met ‘hartegroet’.

Ik weet zeker dat ze hun koffie wel lekker vinden. En dat ze net zo lang kunnen blijven zitten totdat de regen stopt.

« terug naar blog

One response to “Koffie”

  1. Amber

    Haha, wat een heerlijke tekst! Herkenbaar :D

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden