Nieuwste onderwerp

Overbuurman

’s Avonds laat loopt de oude man naar zijn deur toe. Eerst pakt hij de twee boodschappentassen van zijn stuur. Eten? Tijdschriften? Alcohol?
Vervolgens zet hij zijn fiets in de met marmer betegelde hal en doet de deur achter zich dicht. Ik hoor mijn klok de secondes optellen voordat hij het licht aandoet. 

Overdag zie je niets anders dan de bamboe rolgordijnen voor zijn ramen hangen. Niet dat hij dan thuis is. Vaak komt hij pas laat in de avond, licht schommelend en met een rode neus, terug. Dan pas, als hij het licht aanheeft, kan je door de spleten van zijn gordijnen heenkijken en zie je zijn woonkamer/keuken/slaapkamer.
 
Hij loopt tussen de stapeltjes met rommel door en blijft dan staan. Lang kijkt hij voor zich uit en denkt ik weet niet waaraan. Even heb ik het gevoel alsof hij naar mij kijkt maar toen ik hem aan zag komen fietsen heb ik mijn lichten uitgedaan en ik weet zeker dat hij niet naar binnen kan kijken.
Ondanks dat kan ik zij kamer kan zien, zie ik zelden wat hij doet. Ik weet dat hij een kunstenaar is of in ieder geval was en heel soms zie ik hem nog zitten. Diep over een lichtbak gebogen waar hij dan zit te tekenen.
Soms denk ik dat ik een schildersezel en potten met penselen kan ontwaren tussen de rotzooi die over zijn grond, tafels, banken en kasten is verspreid. Andere keren zie ik niets meer dan een paar bijna dode kamerplanten en een hele hoop oud papier.

Hij steekt een sigaret op en doet de lamp uit. Nu is het in onze beide kamers donker. Het enige lichtpuntje komt van zijn sigaret. Behalve een klein oranje vlekje dat soms oplicht kan ik niets meer zien door zijn altijd omlaag gerolde rolgordijnen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Young Adult, John Green

Wat vind ik?

Het liefst geld

Wat luister ik?

Alles wat me raakt

Wat kijk ik?

Zomerkleuren en Winterkou

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.