Nieuwste onderwerp

Gul

‘Dit is allemaal voor Gul,’ zegt een man. Hij bedoelt de mensenmassa die langs het tramspoor loopt. De mensenmassa met trammensen. De man heeft een gekleurde pet op en hij strompelt een beetje. Hij mist zijn boventanden.
Een donkere vrouw geeft hem een arm omdat hij bijna omvalt en wurmt haar zwarte, dunne gymp uit het tramspoor. ‘O,’ zegt ze. ‘Heet hij Gul.’

‘Ik heb veel gereisd in Turkije’ zegt de man. ‘Vandaar dat ik weet dat hij Gul heet.’
Het zegt de vrouw niets, ik zie haar lippen bewegen op zoek naar een passend antwoord. Uiteindelijk zegt ze: ‘dus al deze mensen proberen een glimp op te vangen van Gul.’

De trams rijden niet. En daarom lopen we nu in kolonne langs de dam, een kolonne mensen met rimpels in hun kleren en in hun gezichten. Mensen met krantjes en bakjes yoghurt die hadden gerekend op tien minuten zitten in de tram voor de dag weer zou beginnen.

De trams rijden niet omdat de dam is afgezet. En de dam is afgezet vanwege Gul. Gul is op bezoek en hij is de president van Turkije. Op de dam staat een ijzeren podiumframe, en zwarte boxen. En er staan mensen. Gul is nog niet te zien maar de mensen dragen spandoeken en bloemen. We zien vrolijke mensen die zich verheugen op Gul, maar we blijven gestaag doorlopen als een tram met heel veel voeten.

‘ ’t Is wat,’ zegt de vrouw. Het is nu al de tweede keer dat ze de man met het gekleurde petje heeft opgevangen nadat hij met zijn stok uitgleed in de gladde ijzeren trambaan. En het is de tweede keer dat ze bijna wordt aangereden door een slingerende fietser. Een fietser die geen oog heeft voor de verstoring van onze ochtendroutine door Gul. De fietser roept scheldwoorden naar de vrouw, en eigenlijk naar ons allemaal. ‘’t Is allemaal wat,’ zegt ook de man terwijl hij de fietser nakijkt. Hij zwaait met zijn stok, en even denk ik dat hij ermee gaat gooien. Dan bedenkt hij zich en loopt wankelend door.

De meeste mensen in onze kolonne kijken niet blij. ‘Ik moet er hier uit,’ zegt de oude man met het petje. Hij bedoelt waarschijnlijk dat de donkere vrouw zijn linkerarm moet loslaten. Een paar mensen verlaten onze kolonne. De man vindt voorzichtig zijn weg tussen de eindeloze auto’s, terwijl wij hem nakijken.

En dan slingeren we weer voort door de ochtend. Allemaal vanwege Gul.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden