Nieuwste onderwerp

Knuffel

Samen met twee Engelsen zit ik aan een tafeltje. We zeggen niets, we kijken alleen om ons heen. We zitten in een kroeg verkleed als de woonkamer van mijn oma, compleet met deurbel waarop je moet drukken om binnen te komen. Om ons heen zitten mooie mensen. Mooie mensen met kleren waarvan ik de helft ook heb gezien in Amsterdamse tweedehandswinkels. Zij dragen de kleren die ik toch maar niet kocht. En het staat ze goed.

Ze dragen grote zwarte brillen en oude leren tassen. Ze zien eruit zoals mijn oma toen ze jong was. En ze kennen elkaar allemaal.
Het is een avond met muziek en met gedichten. Maar wel kort en ‘snappy’ zoals een jongen met een grofgebreide Noorse trui zegt. Dat betekent dat iedereen twee zinnen voorleest terwijl de rest doorpraat.
Af en toe klinkt de deurbel. Het zijn altijd graag geziene gasten die te laat binnenkomen, ze laten zich kussen op hun wangen en omhelzen iedereen lang en teder. ‘Gelukkig hadden we ook een Facebook-event voor mensen die altijd te laat komen,’ zegt iemand.
Ik geloof dat hij het meent.

Af en toe werpen ogen achter enorme brillenglazen blikken op ons. Wij zitten om de tafel waarop alle jassen worden neergelegd. Ik en de twee Engelsen kijken elkaar af en toe aan. We kennen elkaar niet maar deze avond delen we een tafel van verliezers. Wij hebben hier geen andere mensen tegen wie we kunnen stralen over ons leven. We kennen hier niemand. We zijn hier niemand.

De anderen lachen hun succesvolle glimlachjes naar elkaar. Als ze even niemand hebben om tegen te praten zie ik dat ze verlegen en onzeker naar de grond kijken. Alsof ze stiekem liever ergens anders zouden zijn. In hun bed bijvoorbeeld, met een afgerafelde oude knuffel en een veel te grote joggingbroek.
Een meisje met een hoog suikerspinachtig kapsel en een bloemetjesblouse roept tegen een jongen dat ze zo verschrikkelijk gelukkig is.

De jongen glimlacht naar haar. Het is een glimlach van iemand die elke dag hoort van zijn vrienden dat ze zo gelukkig zijn. Na de uitroep van het meisje wordt het stil. Het haar van het meisje zakt langzaam naar rechts. Zwijgend nemen ze een slokje van hun bier.

Ik geloof ze niet. Maar de waarheid die is niet voor hier. Die is voor hun afgerafelde knuffels.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden