Nieuwste onderwerp

Moeders

‘Lieve groetjes,’ schrijf ik onder een e-mail aan mijn vriendinnen en ik denk aan mijn moeder en haar vriendinnen. Mijn moeders vriendinnen eindigen altijd hun mailtjes altijd met ‘lieve groetjes.’
Aan al mijn moeders vriendinnen heb ik veel herinneringen.

Bijvoorbeeld dat ze ooit mijn band zo hard oppompten dat hij klapte. Of dat ze boos werden omdat ik een sprinkhaan aan ze liet zien. Dat vonden ze eng.
Eén van de vriendinnen van mijn moeder droeg altijd alleen maar tweedehandskleren en een ander vond het niet goed als je meer dan twee boterhammen at tijdens het middageten.

Deze herinneringen komen omdat mijn moeder vriendinnen is met de moeders van mijn basisschoolvrienden. Ik ben ook nog vriendinnen met mijn basisschoolvrienden, die later middelbare schoolvrienden werden en langzaam allemaal uit Drenthe vertrokken naar ‘het Westen’ zoals onze moeders dat noemen.

Onze moeders zijn achtergebleven met dezelfde haarverf, dezelfde tweedehandskleren en zonder dezelfde vaders. Daarvan zijn de meesten nu weg. Onze moeders zitten samen in een leesclub. Tijdens die leesclub lezen ze elkaar gedichten voor en praten ze over onze vaders.
Wij praten niet over onze vaders, wij kijken er met lede ogen naar. Hoe onze vaders ineens weg zijn om allerlei redenen. Soms lachen we er een beetje om.

Dat mogen we van onszelf omdat we geloven dat onze vaders op een gegeven ogenblik wel weer terug komen.

Als mijn moeders vriendinnen er zijn is het een oorverdovend kabaal. Ze drinken thee en maken grapjes. Eén van de vriendinnen van mijn moeder heeft een heel harde lach. Zo hard dat je het aan de andere kant van het huis hoort. Ik ben wel eens bang dat mijn moeder een gehoorbeschadiging oploopt van die lach. Haar dochter heeft die lach niet overgenomen. Ze heeft ook geen gehoorbeschadiging.

Mijn moeders vriendinnen zijn altijd geïnteresseerd in mij. Ze zeggen dan: ‘ik hoorde van mijn dochter dat je het zo druk hebt?’
De andere vriendinnen knikken. Zij hoorden dat ook van hun dochters. Ik ben er om dat te beamen.

Als dat is afgehandeld ga ik weg. Dan gaan ze praten over onze vaders. Soms moeten ze dan huilen.

Wij dragen ook tweedehandskleren en praten over onze vriendjes. Over het oefenen in de liefde, zoals onze moeders over de illusie ervan praten. We drinken ook thee en we lachen ook hard. Soms zijn we net onze moeders. Maar wij huilen niet. We vertellen elkaar tragische verhalen en we lachen erom. En we eindigen onze mailtjes aan elkaar niet met ‘lieve groetjes.’ Tenminste, niet altijd.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden