Nieuwste onderwerp

Nootmuskaat

Dit was dus het afscheid van een man die nootmuskaat strooide op al het eten wat hij voorgezet kreeg. De man die altijd herinnerd zou worden door de versleten plek die er op zijn gedeelte van de bank verschenen was, aan het rendierhoofd dat hij aan de muur had bevestigd tegenover de wc, aan het abonnement op een blad over auto’s wat niemand ooit zou opzeggen.

De man die er ineens was met zijn geruite blouse aan. Hij was binnengekomen aan de hand van mijn moeder toen ik vier was en met klei speelde. Mijn moeder lachte zoals ze dat daarna nooit meer had gedaan. Dat je haar tandvlees zag, zo lachte ze.

Daarna ging hij op de bank zitten tot het moment dat ik zand op zijn kist strooide. Achter mij stond de vrouw met de naar beneden getrokken mond die ergens mooi was. Ik hield van haar ogen, en van de regen die er tranen uit liet komen. Ze keek me aan met de blik die haar paste: jaloezie. Dat ik degene was die zich in het gezelschap van haar vader had bevonden, -al die jaren lang. Het was de eerste keer dat ik haar zag, en zij was de echte dochter. De dochter waar hij nooit over wilde praten.

Ik vond haar blik opwindend. Het deed me vergeten dat ik zijn nootmuskaatgeur, zijn pafferige stem, zijn flauwe grappen gehaat had, -ik vóelde bijna iets toen ik die hand aarde op de kist gooide. Verward pakte ik nog een hand aarde maar ze schudde aan mijn arm zodat het zand naast de kist belandde.
Zij was, en zij was eigenlijk eerder. Dat wist iedereen.

En toen vond ik mezelf terug naast haar in de kroeg met een ruisend hoofd van alcohol, een middelpuntvliedend gevoel in mijn borst, alsof ik elk moment tegen haar aan kon vallen met mijn gezicht tegen haar buik, – en dat was tegelijk wat ik het liefste wilde.

En we praatten over de man die ze altijd gemist had en ik wilde haar al de hele avond vertellen over de nootmuskaat en over zijn flauwe grappen. Maar ik stelde het uit, ik keek haar alleen maar aan en probeerde niet met mijn ogen te knipperen. Het was de dochter van mijn stiefvader, hoewel ik me daar niets bij kon voorstellen.

En dit was dus het afscheid van de nootmuskaatman. Het uitkleden van zijn dochter. Een kus geven op de bovenlip die ze, als je er maar dicht genoeg bij was met je ogen, van haar vader had geërfd. Het enige wat ik hoefde te doen was vertellen dat hij van nootmuskaat hield. Daardoor waren de tranen in haar ogen gesprongen en had ze om troost gevraagd, om erkenning, om verwenning.

Afscheid nemen van de man die onze vader was geweest had onverwacht ronde vormen en een verrassend zoete smaak.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden