Nieuwste onderwerp

Wasserette

De man is schriel te noemen, en akelig kalend. Een man met een gebleekte spijkerbroek, een gebleekte trui, twee verschillende sokken. Een man met een verwassen eruditie, zoals er veel zijn in de wasserette. Mannen van een jaar of veertig. Vrijgezel.

Hij vouwt zijn onderbroeken op. Er is een speciale opvouwtafel in deze wasserette, een commode van lichtblauwgeverfd hout waar twee felle lampen op schijnen. Op het bankje zit ik. Ik lees een boek. Naast me zit een geblondeerde vrouw in de wasmachines te staren. Ik schat haar een jaar of zestig. Haar rozegestifte lippen praten zachtjes in het niets. Tegen niemand.

De man luistert naar een zacht pratende mevrouw met een grijswit permanentje. Ze heeft geen was bij zich, alleen een verhaal over haar gestolen kluis. Je hoort aan de stem van de man dat hij een goede daad doet. Praten met een oude vrouw. Hij doet zelfs de deur voor haar open, en wacht tot ze naar buiten is geschuifeld.
‘Eenennegentig,’ zegt de man als hij de deur achter haar heeft gesloten. Hij loopt weer terug naar zijn onderbroeken. ‘Eenennegentig en nog zo kwiek.’ We kijken de vrouw na terwijl ze stapje voor stapje met haar looprek uit het beeld verdwijnt. ‘Van zo iemand steel je toch geen kluizen meer,’ zegt hij.
Zijn onderbroekenstapel wordt steeds hoger zie ik. Geruite onderbroeken zijn het, onderbroeken met elastiek. ‘Allemaal de grens over zetten!’ roept de vrouw naast me onverwacht fel. Als ik voorzichtig naar haar kijk zie ik dat ze nog even stoïcijns naar de wasmachines kijkt. Ze eet er een koekje bij, een koekje met een roze afdruk van haar lippen.

‘Het beleid hier in Nederland is te soft he,’ zegt de man. Hij is klaar met zijn onderbroeken en probeert het gevouwen stapeltje ongeschonden in een plastic tas te stoppen. De vrouw murmelt wat. Ze is haar interesse duidelijk verloren.

Mijn interesse is gewekt. Ik zou hem bijna gaan informeren over beleidstheorieën. Over oude mevrouwen over de grens die ook kluizen hebben. Ik zou hem vragen willen stellen over wat hij de laatste keer gestemd heeft, of hij vertrouwen heeft in de politiek, over welke krant hij leest, of hij wel eens heeft gehoord van het verdrag van Lissabon, – studiedeformatie. Doodzonde.

Een nepleren bank met scheuren heeft deze meneer, houd ik mezelf voor. Een hond, een dochtertje die om de week een weekend langskomt. Een baan als receptionist, misschien een cd-verzameling. Hij heeft een keer de escort gebeld en later weer afgebeld omdat hij was vergeten dat hij nog boodschappen moest doen. Dit is geen man om je mee te bemoeien. Het is iemand die je moet laten gebeuren terwijl je doet alsof je een boek leest.

Ik houd mijn mond terwijl de geblondeerde vrouw zich over mij heen buigt en de man een koekje geeft. De stilte komt langzaam terug terwijl we naar de wasmachines staren. De man is klaar met vouwen en kijkt met ons mee. Nog 26 minuten. Hij draagt onderbroeken met ruitjes. Meer hoef ik niet te weten.

« terug naar blog

3 responses to “Wasserette”

  1. Joe

    Mooi … ben blij dat je nog steeds zo bezig bent :) !

  2. Marieke

    Wauw..!

  3. Bon fils

    MOOI!

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden