Nieuwste onderwerp

Rolstoel

Plaats: een zaal vol dansende mensen met hemdjes en overhemden. Tijd: twee uur ’s nachts. Muziek en geroezemoes. Een haardvuur. Een discotheek met een haardvuur. Dat dachten mijn vrienden toen ze me mee vroegen. ‘Wil je mee naar een disco?’ vroegen ze. Ik vond het aardig. Onwillekeurig keek ik naar mijn lichaam. Een lichaam met korte benen die omhoog gehouden worden door twee metaalzwarte steunen. Een hoofd met een slang eraan. Een lichaam dat bij elkaar gehouden wordt door het ijzer van mijn rolstoel. Mijn hand op de knopjes.

Sinds ik ontdekte dat ik anders was dan anderen, -en dat was rond mijn vierde jaar- heb ik alles gedocumenteerd. Tijden, plaatsen. Vaak heb ik de ziekenhuisgeluiden gedocumenteerd, het geluid van rijdende wieltjes over linoleumvloeren, het geluid van mijn eigen rolstoel tijdens wandelingen in het bos.

Ik heb gedocumenteerd dat ik appeltaarten bakte. Plaats: voor de oven, tijd: twee uur ’s middags. Ik bakte de appeltaart met mijn ogen. Zag hoe de appeltjes en het deeg langzaam bruinden. Als de appeltaart te donker leek te worden slaakte ik een kreet. Dan kwamen ze om hem eruit te halen.

Hoe hard ik nu ook roep, ze zullen me niet horen. Ze horen zichzelf niet eens. Er komt een opgeschoten jongen naast mijn rolstoel staan. Hij steekt joviaal zijn hand op. Een donkere baard heeft hij, lange slanke benen, heupen die niet ophouden te bewegen. Volgens mij denkt hij dat hij met me danst. Ik dans niet terug.

Ik wist niet hoe een discotheek was. Ik wist niet dat mensen zo dicht op elkaar zouden staan dat ze een gesloten muur vormden.
Ik wist niet dat ze hun biertjes zo snel achter elkaar op zouden drinken. Ik ben geparkeerd voor het haardvuur, op het moment dat het nog rustig was. Nu zijn de mensen een levende, bewegende barrière. Mijn vrienden hebben dat geaccepteerd. ‘We blijven tot het rustiger is,’ schreeuwde iemand net in mijn oor. Hij was al weer weg voordat ik had gezien wie het was. Hij verdween in dat uniforme, dansende lichaam dat mij omringt.

Ik sta stil terwijl alles om mij heen beweegt. Het lijkt alsof zelfs de geluiden bewegen, en de geuren, de emoties. Ik ben het midden van een heel snel draaiend wiel. En als ik weg ben zal iedereen doorbewegen. Niemand zal me missen.

« terug naar blog

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden