Nieuwste onderwerp

Kerst

Wat ons nog te wachten staat. Stoofperen en roquefort in een quiche. Een houten vloer, waar geen krassen op mogen.
Roquefort. De mensen met houten vloeren spreken het uit alsof het een Nederlands woord is. Hun kinderen lusten geen roquefort. En zij zelf eigenlijk ook niet. De roquefort is voor ons.
Wij, kinderlozen als eilandje tussen de flesjes en de spenen. Op het stukje vloer dat nog geen krassen heeft. De kinderen proosten met elkaar. Ze praten over Jezus en stalletjes. Omdat ze weten dat we ter ere van zijn geboorte bij elkaar zijn. Dat we ter ere van een kindje in een stal doen alsof we roquefort lekker vinden. Zij begrijpen het misschien. Ze hebben flesjes waar niets uitkomt als je ze op de kop houdt. De kinderen houden hun water bij de wijn in hun flesjes de hele tijd op de kop.

Kinderen hoeven nog niets te weten over dat normaalgesproken vloeistof met een snelheid van 9.81 m/s^2 naar de grond stort en dat zoiets zwaartekracht heet. Ze hoeven ook nog niet te weten dat ze eigenlijk moeten wachten tot mensen uitgepraat zijn voordat ze een pylon op het hoofd van die mensen zetten. Of een uit elkaar gevallen auto in hun handen drukken.

Maar niemand vertelt het ze. Misschien omdat het leuker is een auto in elkaar te knutselen dan naast je eigen man op de bank te zitten. Of omdat het minder alleen voelt met een pylon op je hoofd als je moet uitleggen waarom je vriendin er niet bij is. Misschien omdat kinderen beter zijn om mee te praten. Wij hebben geen kinderen. Wij praten dus maar met elkaar, en zorgen dat onze roquefort niet van ons bordje valt. De kinderen zijn rondvliegende raketjes. Ze ontdekken het huis, zeggen hun ouders.

Er is wijn ingevoerd uit Chili door een grijze oom met een pantalon. Goede wijn, wijn die je eerst moet schudden, daarna moet ruiken en daarna tegen het licht moet houden. Daarna neemt iedereen een slokje. Een heel klein slokje, waarna subtiel hun mond even samentrekt. Ze vinden het een bijzonder goede wijn. Ze zeggen dat ze het proeven, dat de wijn goed is.

De kinderen mogen patat in de vorm van sterretjes. Met heel veel ketchup. Iedereen kijkt toe hoe ze eten, terwijl ze hun halflege bord stiekem van zich af schuiven. Opeens valt de stilte op.

« terug naar blog

One response to “Kerst”

  1. Jelmer

    :)

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden