Nieuwste onderwerp

Foto’s

Toen ze drieënzestig werd, was ze nietsvermoedend begonnen met het inplakken van de vakantiefoto’s. Ze deed op elke foto een kloddertje lijm, legde ze de foto’s precies zestig seconden op een oude fruitschaal en plakte ze met grote precisie in. De randjes krulden een klein beetje om, en vlak onder elke foto schreef ze de namen van haar kinderen. Per foto stonden er andere kinderen afgebeeld, soms met een berg op de achtergrond, vaker in de hotelkamer. Dat was de plek waar het fototoestel het vaakste gebruik werd. Als het echt leuk was, werd het niet vastgelegd.

Ze maakte vier fotoboeken, voor elk kind één. Toen ze af waren, weigerden haar kinderen ze aan te nemen. Ze wilden niet herinnerd worden aan de vakanties hadden ze gezegd. Ze zei niets terug. In plaats daarvan schonk ze iedereen een kopje thee in, en vroeg ze naar het huwelijk van haar dochter. De man van haar dochter was al lang niet meer bij haar op bezoek geweest.

Ze had een avond op de fotoboeken gezeten. Zo zouden de foto’s minder omgekruld zijn. Haar kinderen wilden ze niet, maar als ze dood was zouden ze daar op terugkomen. Daar was ze zeker van.

Terwijl ze op de fotoboeken zat, probeerde ze te bedenken waar het was mis gegaan. Misschien was het begonnen toen haar zoon zijn macaroni uit het raam van de hotelkamer gooide. ‘We zijn nu al een week in Sevilla,’ zei hij. ‘Was je nog van plan eens wat anders te maken dan droge macaroni?’ Haar andere kinderen zeiden niets. En haar man leek zelfs lichtjes te knikken.

Al een week was ze elke avond in de hotelkamer in de weer geweest met een dompelaar, een pan en een dekbed om de warmte vast te houden. Ze was niet van plan daar voor het einde van de vakantie mee op te houden. Als ze ergens niet van hield, was het wel geldverspilling. ‘Kunnen we dan niet twee weken op vakantie, in plaats van drie,’ zei haar andere zoon terwijl hij met een vork in zijn macaroni prikte.

Daar was geen denken aan. Zij genoot van de steriele hotelkamers, het koken met de dompelaar en de bedden die altijd zachter waren dan haar eigen bed.
Haar kinderen waren weggegaan, en pas ’s nachts teruggekomen. Patat hadden ze gegeten, en ze hadden Spaanse drankjes gedronken. Ze luisterden niet naar hoe ze vertelde dat ze bezorgd was geweest.
En hoe ze ook haar best deed, de rest van de vakantie wilden ze niet meer mee wandelen. Het was de vakantie met de minste foto’s.

Daarna was er altijd een zekere spanning tijdens de vakanties geweest. Haar kinderen aten met enigszins donkere gezichten hun droge macaroni, of droge rijst. Haar man maakte grapjes die nooit grappig waren. Het koken met de dompelaar en het dekbed voelde minder vakantieachtig dan daarvoor. Ze dacht dat het de leeftijd was.

Herinneringen zijn meestal de dingen die je wilt vergeten, dacht ze. De foto’s gaven niet het goede beeld van de vakanties. Misschien moest ze haar kinderen bellen om het uit te leggen.
Terwijl ze het nummer van haar zoon intikte, besloot ze om het niet te doen. Het was niet de leeftijd. Het lag aan haar.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden