Nieuwste onderwerp

Tante

De spullen van de tante stonden in de woonkamer. Vier Albertheijntassen en een blauw krat. Dat was wat er over was van de tante: een hoopje tassen die eruit zagen alsof ze vlak voor het op vakantie gaan bij elkaar waren gegrist. Ze waren na een paar dagen al bij de woonkamer gaan horen, al bleven ze eruit zien alsof ze erop wachtten om samen met een thermoskan koffie en wat in pyjama gestoken kinderen achterin een gezinsauto gestopt te worden.

In plaats daarvan zou de familie komen. Nadat ze de tante onder de grond hadden gestopt zouden ze de spullen gaan verdelen. Spullen die eigenlijk niemand wilde hebben. Maar zo waren ze dat nu eenmaal gewend.
Het was de enige manier waarop ze elkaar kenden. In zwarte kleren gestoken en met een treurig kopje koffie erbij delibereerden ze een paar keer per jaar over schilderijtjes en waterkokers. Spullen waarvan de kinderen de opbrengst mochten houden bij koninginnendag.
Dit keer was het bij ons thuis. Zonder er veel woorden aan vuil te maken kwamen alle huizen om de beurt aan bod, van erfenis naar erfenis. De tante woonde om de hoek, dus de plastic tassen hadden met twee keer lopen verhuisd kunnen worden. ‘Dag tante’ zei mijn vader terwijl hij een grauw geworden sprei uitklopte. Het inpakken was snel gegaan. Mijn vader had andere dingen aan zijn hoofd, net als overigens de rest van de familie. ‘Het komt me momenteel erg slecht uit’ zei hij tegen zijn zus, die antwoordde dat voor haar hetzelfde gold.
De dingen die iedereen aan zijn hoofd had zouden we nooit te weten komen, omdat het verdelen van de erfenis niet het moment is om over faillissementen en zwangerschappen te praten.

‘Het was een levenslustige vrouw’ zei de familie. Of: ‘ze hield erg van kinderen.’ Dat waren kwaliteiten, alsof die ook verdeeld mochten worden na haar dood.

De kinderen waren de enigen die serieus interesse hadden in de spullen. Ze begrepen alleen niet waarom de volwassenen zo gewichtig deden en waarom er rondom de spullen in plastic tassen altijd een donkere ernstigheid heerste.. Met opluchting keken de volwassenen hoe de spullen over de grond uitgespreid werden zodat de donkerte die eromheen hing langzaam verdween. De kinderen verpulverden de geest van de tante. Als dat gebeurd was, kon iedereen weer gaan.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden