Nieuwste onderwerp

Trein

De regen kletterde op de ramen, en het was steeds regen van een andere plek. We zaten in de trein. Er vielen ook bladeren op het spoor.
Er liep een eenzame jongen langs het spoor en het piepen en knarsen van de trein was zijn requiem. Wij zijn het achtergrondorkest. Duizend mensen in een trein die zuchten en klagen.

En alles gaat door. Aan de ene kant tikt de regen tegen het raam, aan de andere kant drukt de stof van de jas van een vrouw tegen mijn jas. Haar benen zijn opzij gevouwen, zodat mijn benen ernaast passen. ‘Jij heet Moniek,’ denk ik. Ik weet dat ze drie kinderen heeft, en waar ze de afgelopen tien jaar woonde. Ik weet dat ze van natuur houdt, en gelooft dat suiker slecht voor je is.
Vroeger kenden we elkaar. Ze was de moeder van mijn beste vriendje op de basisschool.

Toen is ze om onbestemde redenen vertrokken om tien jaar later met haar blauwige regenjas tegen de mijne aan te komen zitten. Haar benen opzij gevouwen. Ze weet dat ik er zit. Maar ze weet niet dat ik het ben. Of ze weet niet wie ik ben.

Alles is doorgegaan en komt tot stilstand doordat er een eenzame jongen doodwilde. De blauwige regenjas heeft ze waarschijnlijk in de tussentijd gekocht, net als het boek wat ze aan het lezen is. Ik heb twee uur om naar haar te kijken. De rimpels die er zijn bijgekomen, de ring om haar vinger, haar bril. ‘Ik weet hoe je man heet,’ denk ik. Natuurlijk hoort ze dat niet.

Toen de trein piepend en knarsend tot stilstand kwam en zo leek te blijven staan had ze zuchtend uit het raam gekeken. De druppels regen die vlak voor haar gezicht tegen het raam uiteenspatten leken te bevestigen dat uiteindelijk alles altijd anders gaat dan je wilt. Murakami schrijft dat dat het leven juist interessant maakt.
Dat dacht ik, de regendruppels spatten gewoon vlak voor haar gezicht uiteen om het te illustreren.
Ze pakte haar mobieltje en verstuurde een sms. Daarna ging ze verder in haar boek.

Ik was uit haar hoofd verdwenen, maar in mijn hoofd was ze gebleven. En nu waren we samen over iemand heengereden. De trein zette zich weer in beweging. De jongen en wat hij teweegbracht kreeg ook een plaatsje in onze hoofden.

We hadden twee uur van onze levens aan hem besteed. En ik was de enige die wist dat ik naast iemand zat aan wie ik nog veel meer uren had besteed.
Alles gaat altijd anders dan je denkt. En alles gaat altijd door.

« terug naar blog

3 responses to “Trein”

  1. Djoeke

    Dankjewel Eisso, dit is fijne feedback om de warboel die het voor mijzelf (als niet genoeg afstandhebbende) een beetje samen te trekken. Ik denk dat je gelijk hebt. Reizen, dood. Interessante zaken, vind ik dat toch wel.. :)

  2. Eisso Post

    Zonet flink wat stukjes gelezen, want ik was flink achter. Ze hebben iets geheimzinnigs; er worden heldere feiten verteld maar de emoties er onder lijken altijd dubbelzinnig. Verder valt me op hoe vaak het over reizen gaat, en over de dood. En dat je even vaak van mannen uit lijkt te schrijven als van vrouwen (maar ik heb niet alle stukjes gelezen, dus dat is een beetje een gok). En heel vaak een of twee zinnetjes die buiten de hoofdplot staan en hem daarmee direct een andere kant op lijken te trekken. Eigenlijk kan ik het nergens anders mee vergelijken.

  3. Iduna

    Erg mooi Djoek, erg mooi

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden