Nieuwste onderwerp

Kat (2)

Ricardo vond dat we moesten vergaderen. Hij wilde ons bij elkaar roepen, zei hij. Hij begon als een gek lijstjes te op maken en tijden te plannen, tot we hem erop wezen dat we al weken de hele tijd bij elkaar waren.

Ricardo wilde eerst een vergadering over hoe het zo gekomen was. Dat noemde hij vergadering nummer 1. Hij tekende een 1 op het betonblok. Toen zei hij: voor we beginnen wil ik zeggen dat de zeep bijna op is.
Iedereen knikte.
Ricardo Tot zo ver de huishoudelijke mededelingen, zei Ricardo. Toen wilde hij met ons gaan praten over hoe het zo gekomen was. Niemand ging er tegenin. Er was een tas gestolen met geld erin. De auto was kapot gegaan.
Ricardo knikte alsof hij alles voor het eerst hoorde.
Ricardo deed soms alsof hij zelf niet meedeed. Hij zei dat hij dat deed om de objectiviteit te waarborgen. En om een nieuw inzicht te krijgen.

Toen we vergadering 1 hadden gesloten gingen we weer verder met achter ons betonblok zitten. Toen zei Ricardo dat er taboes waren. Niemand neemt de verantwoordelijkheid voor het vertellen aan de buurvrouw dat de kat dood is, zei hij.

Dat was een paar dagen later. Ik had gehoord dat Ricardo met een van de meisjes naar bed was geweest. Het was het meisje waar ik een ring aan had gegeven. Ik vond dat ze bij mij hoorde maar Ricardo vond blijkbaar van niet. Ricardo was met allebei de meisjes naar bed geweest, wist ik. We waren alledrie was met allebei de meisjes naar bed geweest. We gingen kruislings met elkaar naar bed en de enige op wie we boos waren was Ricardo. Omdat de meisjes het het liefste met Ricardo deden.

Na de opmerking over de taboes bleef het lang stil. Tot Ricardo een 2 op het betonblok schreef. We gaan een oplossing bedenken, zei hij. Ik zag dat hij de hand waarmee hij de twee had geschreven op de knie legde van het meisje dat bij mij hoorde. Ik was de enige zonder knie waar ik een hand op kon leggen. En Ricardo was de enige die een hand op iemands knie legde.
Dat waren de verhoudingen waarin we besloten dat we in groepjes van twee moesten liften.

Ik was vergeten dat ik ergens ophield en dat de anderen ergens anders begonnen. Daarom was het alleen Ricardo die dit plan had kunnen bedenken. Ricardo die er niet bij hoorde.
Door cijfers op het betonblok te plaatsen en door te doen alsof hij er niet aan meedeed. De rest was ook vergeten waar zij ophielden. De afdruk van wie wij waren stond in de zeep: een klein, doorzichtig stukje waarvan de randjes omkrulden. Dat waren wij.
Onze ikken waren allang weggespoeld.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden