Nieuwste onderwerp

Basis

In de trein zat een man met zijn voeten op een bankje tegenover hem. Een krantje eronder. Zijn muziek stond zo hard dat we niets meer tegen elkaar konden zeggen. Hij had halflang haar, gekruld door het vet. Achter zijn oor stak een joint.

Zo eentje.

Toen hij ons zag kijken draaide hij de volumeknop nog iets harder. Hij lachte naar ons. Wij lachten maar terug. Achter ons hoorden we gefluister. Asociaal vonden ze het, de mensen achter ons.

‘Ik heb deze iPod aan mijn vriendin gegeven,’ zei de man. Uit het niets leek het, maar hij was ons een excuus verschuldigd. En dat wist hij. Met dit excuus liet hij ons in verwarring achter.
Even was het stil.

‘Maar als je hem aan je vriendin hebt gegeven, zou zij hem toch moeten gebruiken?’ vroeg ik na een net iets te lange stilte. Ik wilde eigenlijk niet met hem praten. Maar mijn nieuwsgierigheid was groter dan die wil.

‘Ja, maar zij zet er dan muziek op en dan mag ik hem mee,’ zei hij. ‘Natuurlijk,’ zei hij er schamper achteraan. Ik keek naar beneden.

Ik schaamde me dat ik zoiets logisch niet had bedacht.

Toen de conducteur eraan kwam, draaide hij zijn volumeknop omlaag. Hij trok het krantje recht onder zijn voeten en sloot zijn ogen. De conducteur stond even stil. Twijfelde. Zag de tien blikjes bier. En het van goede wil getuigende krantje. Hij liep verder.

De man lachte. Hij lachte zich suf. Stak zijn joint op. Doofde hem weer na een trekje en wisselde een blik van verstandhouding met mij (wij hadden immers een basis. Het was geen solide basis, maar het was onmiskenbaar een basis).
‘Hij durfde er niets van te zeggen vanwege al dat bier,’ zei hij. Ineens was hij heel serieus. Hij zette zijn volumeknop helemaal open.

Achter me zuchtten de mensen dat het een lieve lust was. ‘Gek, hoeveel mensen baseren op hun vooroordelen. Jullie durven allemaal niet tegen mij te zeggen dat de muziek zachter moet.’ Hij slaakte een diepe zucht en keek naar buiten.

Hij dacht dat wij de muziek zachter wilden. Omdat wij geen vet haar hadden, omdat wij geen biertjes dronken. ‘Mag ik een verzoeknummer aanvragen,’ vroeg ik. Even was hij stil. Hij fronste zijn wenkbrauwen. Wilde iets boos zeggen. Besloot te lachen. Ik zag de verwarring op zijn gezicht. Voor ik het wist gaf hij me zijn iPod. ‘Dat heb ik nog nooit meegemaakt,’ zei hij met een glimlach.

Zonder iets te zeggen draaide ik de volumeknop omlaag. ‘Goed, van je krantje,’ zei ik. Toen ik uitstapte keken we elkaar aan. Net zo lang tot de trein helemaal uit het zicht verdwenen was.
We hadden een basis.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden