Nieuwste onderwerp

Shovel

Soms zie ik iets waarover ik nadat ik met mijn ogen heb geknipperd ga twijfelen. Of ik het nou echt zag, en waarom ik niet wat beter heb gekeken. Als ik omkijk, is het net te laat.
Zo zag ik laatst een ouder echtpaar in een shovel. Zij droeg een grijswit permanentje en een nette kokerrok tot over haar knie in de typische oud-turquoise kleur die past bij de zomergarderobe van libelle lezende oudere dames.
Hij droeg een zwart kostuum, zo zwart dat je niet kon zien of het gewoon een zwarte overall of een smoking was. Ook had hij een stropdas omgeknoopt en een rode zakdoek uit zijn borstzakje bij wijze van pochetje. Een rode zakdoek met witte, boerenopdruk.
Ze zaten tevreden naast elkaar in de shovel, op een mooie nazomeravond. Waarschijnlijk waren ze op terugweg, want hun gezichten stonden in een tevreden en berustende stand. Alsof ze wilden zeggen: ‘dat was het dan weer voor vandaag.’

Bij mij in het dorp heten alle vrouwen Trien of Trijntje. Ik denk dat de boer (Jan) tegen zijn vrouw zei: ‘Trien/Trijntje: wat dacht je van een ritje op de shovel?’

Ze waren al te oud om zelf nog agrarische activiteiten te hebben, maar misschien wilden ze kijken hoe het land van hun zoon erbij lag. Of van hun schoonzoon. Of van neef Piet. Waarschijnlijker lijkt me dat ze gewoon van de nazomeravond wilden genieten, en dat er op de scootmobiel van Jan maar plaats was voor één.

Tijdens het ritje, terwijl het sjekkie van Jan onlosmakelijk aan zijn onderlip kleefde, stel ik me voor dat hij even haar hand pakte. Dat hij even haar ouderdomsvlekken en opgezwollen aderen streelde en dat zij daarom een beetje glimlachte. De voorbijgangers zullen wel naar ze hebben gelachen: doorgaans maakt men geen ritjes op de shovel. Trien/Trijntje zal wel wat besmuikt hebben teruggelachen, haar hand voor haar mond geslagen, maar zonder haar pretogen te bedekken.

Nadat ik met mijn ogen knipperde, twijfelde ik. Maar ik zag het echt. Het was onmiskenbaar het ratelende geluid van een shovel in een verder stil, groen landschap met vogeltjesgetjirp.
Ik verhuis langzaam naar de randstad, waar de Jannen en Triens/Trijntjes wandelingetjes maken over de galerij, of in plat Amsterdams hun onderbuurvrouwen verrot schelden.
Er is nog een plek waar ze op een shovel zitten, op de warme nazomeravonden.
Ik zal de gedachte daaraan nodig hebben.

« terug naar blog

One response to “Shovel”

  1. Jelmer

    Een verwarmend stukje!

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden