Nieuwste onderwerp

Schrijfster

Ze deed wat ze altijd deed als ze ging schrijven: een pinnige schrijfklem in haar haren. Terwijl de haren haar hoofdhuid venijnig naar achteren trokken, nestelde ze zich achter haar computer ten teken dat hij moest zwijgen. Hij zat erbij, en keek ernaar.

Hij vroeg haar eens of hij haar mocht fotograferen. Het was meer een vraag uit verveling dan uit inspiratie. Ze hield van zulke vragen en stemde toe. ‘Als je me maar niet afleidt,’ zei ze. Sindsdien fotografeerde hij haar.

Zeven jaar waren ze nu al samen. Zeven jaar en hij belde nog steeds elke dag zijn moeder. Zij was al lang van dat soort gewoontes af. De pluizige knuffel, die ze al had sinds haar geboorte, had ze weggegooid toen ze drie maanden samen waren. ‘Nu ben ik met jou,’ had ze simpelweg gezegd.

Hij hield ervan naar haar te kijken als ze schreef. Haar lippen bewogen mee met de tekst, op het ritme van haar vingers vulde het beeldscherm zich met symbolen. Als zij de enige was die kon lezen was ze blijven schrijven, vermoedde hij. Hij wist niet genoeg van literatuur om te beoordelen of dat iets slechts was.

Op de foto’s die hij van haar maakte stond haar mond stil. Hoezeer hij ook de kronkelige lijnen van haar lippen probeerde vast te leggen, als ze op een sexy manier de ‘p’ vormden, of de ‘k’, het lukte hem niet. Op foto’s was haar mond een rechte, ontspannen lijn. Het voelde alsof hij haar niet schrijvend kon vastleggen, alleen maar in de pauzes ertussen.

‘Ik schrijf altijd,’ zei ze eens. ‘Ook als ik met jou kus of als ik een broodje kebab bestel. Die symbolen op dat scherm, dat is het restafval. Het echte werk gebeurt in mijn hoofd. Juist op de momenten dat mijn schrijfklem niet in mijn haar zit. Mijn schrijfklem trekt mijn hersenen tegen mijn schedelwand, zodat ze even hun mond houden.’

Het leek hem noodzakelijk het schrijven vast te leggen. Maar het enige wat er uit zijn camera kwam, waren foto’s van haar rechte, ontspannen mond.

In de zeven jaar dat hij elke avond met zijn moeder belde, had zij boeken geschreven. Na een tijdje had ze ze altijd weer weggegooid of gewist, maar ze had ze geschreven. Het leek hem ergens nuttiger dan gesprekken voeren met je moeder. Als hij een broodje kebab bestelde, bestelde hij alleen een broodje kebab. Zij schreef tenminste.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden