Nieuwste onderwerp

Secondewijzer

Ik ben een vrouw van in de tachtig en ik draag een geeloranjepaarse trui. Vroeger dacht ik altijd dat het tikken van de wijzers van de klok niets anders was dan de secondewijzer die over de plaat van de klok schraapte. Nu ik de tijd beter ken, weet ik dat het dat niet is.
De secondewijzer maakt geluid om de tijd een stem te geven. Je kunt zelf invullen hoe je het precies wilt horen: ik hoor bijvoorbeeld op elke vijfde seconde een iets hoger en iets fanatieker tikje. Alsof de klok er trots op is dat de tijd alsmaar voortduurt.

Ik zit in de trein en heb het warm. Mijn geeloranjepaarse trui is net iets te groot. Ik ben botten met vel erover en een parelketting. Mijn parelketting vormt niet zoals vroeger een halve cirkel om mijn nek en over mijn borst. Mijn nek is dunner geworden, de ketting hangt bijna in een rechte streep naar beneden.
Dat ben ik. Vanochtend lakte ik met trillende handen mijn nagels. Gele nagellak.

Ik verf mijn haar niet meer. Ik zit er tussenin: de aan de bovenkant ben ik een grijsaard, aan de zijkanten en de onderkant ben ik een brunette.

Laatst ontdekte ik dat ik dacht dat de minutenwijzer de secondewijzer was, zo snel tikten de minuten voorbij.

Ik moest rennen voor de trein maar iedereen haalde me in. Straks zal hij op het station staan en ik zal hem herkennen. Al is zijn gezicht van mijn netvlies verdwenen (net als mijn trillende vingers en mijn rimpels is dat een logisch gevolg van het alsmaar schrapen van de secondewijzer over de klok), ik zal hem herkennen zoals een echte moeder haar zoon nou eenmaal herkent.

En hij zal mij herkennen en hij zal zeggen dat ik een mooie trui aan heb en een mooie parelketting. Hij is ook ouder en hij weet wat vrouwen willen horen. Ook moeders willen dat horen, als ze het maar lang genoeg niet gehoord hebben.

En dan zal het zoals vroeger zijn.

Ik heb een tijdschrift en een roze koek. Ik zit tegen het raam geplet want er is een dikke man naast me gaan zitten. Tegenover me zit een meisje met een paarse broek. Hetzelfde paars als in mijn trui. De mensen kijken. Ze zullen me wel raar vinden.

Maar vandaag ben ik normaal. Ik heb het me voorgenomen.

Vorige week probeerde ik op het dak van het tramhuisje te klimmen. Er lag een gewonde vogel. Hij riep mijn naam. Ik had mijn schoenen en kousen uitgetrokken omdat ik me herinnerde dat je op blote voeten meer grip hebt. Ik wilde de vogel redden maar er kwam politie en ik moest mee. Mijn zoon was boos.

Hij zei dat hij me niet meer herkende. Het is te lang geleden. Iedereen leeft zo snel dat een jaar van vroeger een week van nu is. Ik ga mijn zoon bezoeken.

Ik zorg dat hij me weer herkent.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden