Nieuwste onderwerp

Sleutelbos

Er zijn heel veel dingen beter aan in de stad wonen. Bijvoorbeeld dat je de voornaam weet van mensen in specifieke restaurantjes en achter specifieke marktkraampjes. Dat je dan kunt zeggen: ‘ik ga nog even Turkse worst halen bij Hans, en daarna loop ik nog even langs Marijke voor een bosje bloemen.’ Ook is het fijn dat er meer schoenen in het maat-42-schap staan (hier in de periferie moet ik het doen met een schamel aantal, altijd zielig uitziend hoopje schoenen, die vaak ook nog het predikaat: ‘aanbevolen door medici!’ draagt). Maar een van de mooiste dingen aan in een stad wonen vind ik dat je dan een sleutelbos ontwikkelt.
Ik heb nu geen sleutelbos. Onze deur is zelden op slot en anders is er altijd een bloempot, een fietsenschuurtje en een buurvrouw.
De enige sleutel die ik moet bewaren is die van mijn fiets. Elke dag als ik naar school fiets, trek ik die uit mijn slot en stop ik hem in een speciaal dichtgeritst vakje in mijn tas omdat ik hem anders kwijt raak. Ik wissel dan wat afgunstige blikken uit met mijn ‘stadse’ klasgenoten, die een rammelend zwaargewicht uit hun fiets trekken om die achteloos in hun tas te smijten.
Ik ken zelfs iemand met een speciale kurk aan zijn sleutelbos, zodat hij niet zou zinken als hij per ongeluk in de gracht viel. De sleutelbos was te groot voor de kurk geworden, zo bleek toen we het op een dag testten in een teiltje water, en zonk in één keer naar de bodem.
De wereld van de sleutelbos zit nog voor raadselen. Bijvoorbeeld hoe iedereen vaak zonder te kijken weet welke sleutel waarvoor is. ‘De sleutel links van die zwarte en rechts van die groene,’ zeggen ze dan bijvoorbeeld, mij achterlatend met een geïntimideerd gevoel en een altijd eindeloze zoektocht. Het is moeilijk de weg te vinden in de sleutelbos van iemand anders.
Het tweede wat ik me altijd afvraag is waar al die sleutels voor zijn. Echt goede sleutelbossen bestaan namelijk niet uit twee of drie sleutels maar uit een veelvoud van tien, zo lijkt het. Na de voordeur, de deur van het tuinhuisje (misschien?) en wellicht de twee sloten van je fiets moet het toch wel eens afgelopen zijn, lijkt mij. Misschien is het wel een soort geheim statussymbool: het verzamelen van zo veel mogelijk sleutels. Dat mensen hun sleutels eindeloos aan hun bos laten hangen, ook als ze allang gebroken zijn, of eigenlijk ingeleverd moesten worden. Dat ze de sleutels alleen als een soort sleutelbosvulling laten bestaan.

En daarom wil ik in de stad wonen. Ik wil een bos met zo veel sleutels, dat ik niet meer weet welke deuren ik er allemaal mee kan openen.

« terug naar blog

2 responses to “Sleutelbos”

  1. Iduna

    Die kurk ken ik.
    Verder: mooi!
    En verder: dat artikel van AFTh van der Heijden ook.

    xx

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden