Nieuwste onderwerp

Spiegel

Hij had een naam die klonk als een vergeten groente. Het viel niet mee. Hij zei hem het liefst maar niet, en stelde zich voor met zijn achternaam. Of hij deed alsof hij het vergat. Dat hij eigenlijk zijn naam moest zeggen als hij iemands hand schudde.
Als hij zijn voornaam zei vestigde dat de aandacht weer op hem, en dat was precies wat hij niet wilde.
Hij had een gruwelijke hekel aan aandacht, en wist dat hij daarin zeldzaam was. Hij had zo’n hekel aan aandacht, dat hij er zelfs van schrok als hij zichzelf te veel aandacht gaf. Voor de vorm hing er een spiegel in zijn woonkamer, maar hij liep er met gebogen hoofd om heen. Maar nu was het hem niet gelukt de spiegel te ontwijken. Hij had iets moeten pakken op het stapeltje vergeten spullen achter de spiegel en voor hij het wist had hij zichzelf in het bezwete gezicht gekeken. Een gezicht dat eruit zag als een vergeten groente, dacht hij en hij lachte een beetje onwennig. Lachen deed hij ook niet veel.
De mensen praatten graag tegen hem. Hij hoefde er niets voor te doen. Ze zeiden de dingen die ze nog nooit hadden gezegd en als ze merkten dat het daarna stil werd zeiden ze de dingen die ze op dat moment dachten. Het was een misverstand. Ze dachten dat iemand die niets zegt ook niets hoort. Maar hij keek wel uit ze erop te wijzen. Hij luisterde en viel niet op.
‘Vanochtend had ik ineens de behoefte lange mouwen aan te trekken,’ zei een vrouw van rond de dertig op een dag tegen hem. Hij had alleen maar een beetje gehumd, iets wat zij opvatte als een teken om verder te gaan. ‘ Ik wilde me zo graag wentelen in de warmte van mijn lange mouwen.’ Hij knikte alsof hij het begreep. ‘En als ik dan zin krijg de rommel in mijn hoofd op te ruimen, hoef ik alleen mijn mouwen maar op te stropen.’
Daar zat wat in, vond hij.
Zijn instemmende knikje was genoeg geweest voor die vrouw om nooit meer weg te gaan. Geruisloos had hij een vrouw gekregen en een huis. Niemand had er aandacht aan besteed, nog in het minste hijzelf.

Ik heb een naam en een gezicht als een vergeten groente, dacht hij toen hij zich in de spiegel zag. Het papiertje in zijn hand was stoffig geworden, net als de banken en de tafel. Ik heb een vrouw en een huis zonder dat het opvalt, dacht hij. Even voelde hij zich als een kind na zijn verjaardag. Alsof hij op de grond zat tussen alle cadeautjes die hij had gekregen en even niet wist waarmee hij moest beginnen.

Toen wist hij dat hij gelukkig was.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden