Nieuwste onderwerp

Alleen

Dat je een voorgerecht, een hoofdgerecht en een toetje bestelt. Ook al heb je helemaal niet veel honger en ook helemaal niet veel geld. Zo’n dag was het.
Zo’n dag waarvan je weet dat hij niet snel over zal gaan. Een dag waarop je de zon op gaat zien komen, al heb je helemaal niet zo veel energie en ook helemaal niet zo veel leuke feestjes. Gewoon omdat je klaar bent met je examens, omdat de zon soms tussen de regen doorschijnt, omdat het zomer wordt. Omdat er iemand jarig is, of omdat je een nieuwe baan hebt, of omdat je er gewoon zin in hebt.
Zo’n als er één schaap over de dam is dag, waarop ineens iedereen mee gaat doen, gewoon omdat ze het iedereen zien doen en omdat iedereen het met een glimlach doet die aanstekelijk werkt. Zo’n dag waarop in de trein een oudere man alle lichtjes aandoet, je daar geen vragen over stelt en je maar een beetje naar hem glimlacht. Zo’n dag dat er leuke programma’s op tv zijn maar je er niet voor thuisblijft omdat het leuker is in de echte wereld.
Het was op die dag, tussen het voorgerecht en het hoofdgerecht –een wachttijd waarin ik enigszins onwennig naar mijn tafelgenoot keek omdat we het niet gewend waren meerdere gerechten te eten- dat ze binnenstapte. En toen ze binnenstapte was zij het die contrast bood aan iedereen. Door haar leek iedereen ineens te beseffen hoe leuk deze dag eigenlijk was.
Ze was alleen. Ze was niet alleen fysiek alleen, mentaal was ze nog veel meer alleen. Ze glimlachte verlegen (besmuikt, bijna) toen ze aan een tafel met twee stoelen ging zitten. Op de andere stoel zette ze haar tas. Zou ik ook doen als ik alleen was, dacht ik nog, terwijl ik haar een een aardige blik probeerde toe te werpen. Het was immers een dag waarop je zulke dingen voor elkaar doet.
Toen begon ze te praten. En weer keek iedereen op. Haar stem was schor, en piepte een beetje, alsof hij lang niet was gebruikt. De ober boog zich naar haar toe omdat hij haar niet goed verstond.
Ze wilde water en een pizza margherita.
We keken naar haar en hoopten dat ze verliefd was. Of kinderen had of desnoods een moeder. Hoewel we ergens wel beter wisten. Ze keek niet op terwijl ze at.
Ze was alleen in elke cel van haar lichaam. En ze wist het, net zoals wij het wisten. Dat zij straks weer alleen naar huis zou gaan en wij nog lang niet.

« terug naar blog

One response to “Alleen”

  1. agnes

    Djoeke, wat prachtig zeg! Ik heb al meerdere mooie dingen gelezen op je site, maar deze springt er echt uit! Je hebt echt perfect omschreven wat “alleen” is. De sfeer van dit gedicht is gewoon: “alleen”.

    Groetjes,
    Agnes

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden