Nieuwste onderwerp

Risico

Hoe verder je van Nederland komt, des te prominenter gaat het woord risico een plaats innemen. En misschien zelfs: des te meer ontdek je de waarde van risico.
In Nederland loop je eigenlijk nooit risico. Steeds als je in de buurt van risico komt steekt er een keurmerk de kop op. De spelonken in? Eerst een helm op en een certificaat waarop staat dat je geen hartproblemen hebt. Een spannende groente eten? Eerst zeker weten dat het is goedgekeurd door de voedsel- en warenautoriteit.
Ik zat tot voor kort op een school die het risico probeerde op te zoeken. Daarvoor weken zij uit naar het buitenland. Vanaf mijn twaalfde werd ik meegesleept naar bijvoorbeeld Tsjechische bossen om daar wild te kamperen op plekken waar het absoluut verboden was. Raakten ik en mijn klasgenoten in conflict met jagers die, terwijl ze hun best deden de aanzienlijke taalbarriere in stand te houden, de loop van hun geweren nonchalant in onze richting hielden.
Nu ik, na twee weken afzien achter mijn tafeltje in de gymzaal, klaar ben met die school besef ik wat voor belangrijks ik ga missen. Het besef dat sommige dingen geen keurmerk hebben. En dat gaat snel.
Zo kwam het dat ik ergens in de bergen van Marrokko werd overgehaald een bergwandeling te maken richting een waterval. Misschien hadden we al achterdochtig moeten worden toen onze gids met een enigszins bezorgde blik naar mijn slippers keek, alvorens mij er van te overtuigen dat deze tocht ‘no problem’ ging vormen.
Misschien hadden we achterdochtig moeten worden bij de eerste, vervaarlijk krakende touwbrug en de enigszins bedenkelijke blikken van de mensen die aan de wal bleven staan. We hadden zeker achterdochtig moeten worden toen we een paar vrouwen in djebella met verband en lauw water in hun hand richting een net teruggekeerde man zagen lopen.
Maar we werden niet achterdochtig. Met ons Nederlandse referentiekader, waarin we gewend waren ingebed te zijn in keurmerken en veiligheidsnormen, kwam het niet in ons op dat we ook maar een moment écht risico zouden lopen.
En dus klauterden we een uur als berggeiten over loszittende stenen samen met onze gids die nauwelijks een woord over de grens sprak. Af en toe, als we ons ternauwernood van een val in de snelstromende rivier hadden gered, slaakte hij een bezorgde uitroep over onze gladde ‘chaussures.’
Dat we een Nederlands (en dus enigszins naief) begrip van de risico’s hadden drong pas echt tot me door toen er op grote hoogte iemand viel over een loszittende steen. Ik keek even om me heen en besefte dat er geen backuproute was. Geen gewone geasfalteerde alternatieve weg naar de waterval waar een ambulance zou kunnen komen. Ik besefte dat de klautertocht op terugweg net zo lang en moeilijk zou zijn als op heenweg. En dat een eventueel gebroken been geen reden zou zijn deze weg niet af te moeten leggen.
Toen we terugwaren beeldde ik me deze route in op Nederlandse bodem. Ik stelde me voor hoe we allemaal gezekerd zouden zijn. Hoe er stangen aan de rotsen zouden zijn bevestigd. Hoe we eerst een formulier zouden moeten hebben ingevuld waarop we verklaarden dat we boven de achttien en niet zwanger waren. Hoe er met linten de juiste route zou zijn afgebakend. Hoe er misschien wel gekleurde voetstappen op de rotsen zouden zijn geverfd om ons duidelijk te maken hoe we moesten klimmen.
Door zulke confectiespanning was die hele bergbeklimmingtocht niet interessant meer geweest. En door de Nederlandse confectiespanning vergeet je ook dat niet heel de wereld een afgebakend stukje veiligheid is.
En juist dat is wat de wereld zo leuk maakt.

« terug naar blog

One response to “Risico”

  1. Ilse

    Prachtig Djoek!

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden