Nieuwste onderwerp

Versteld

Er zijn momenten dat mensen je ineens versteld doen staan. Van dieren ben ik het gewend, ik vind het fascinerend om bijvoorbeeld een mier ongeveer zijn hele hebben en houden op zijn rug te zien dragen. Of om een vogel weg te zien vliegen. Dieren bestaan bij de gratie van het versteld doen staan van mensen. Mensen doen daarentegen meestal wat je ongeveer van ze verwacht.
Je kunt aan wat ze aan hebben zien wat ze graag drinken. Je kunt aan hoe ze praten horen waar ze vandaan komen. Je kunt aan de inhoud van hun handtas zien of je wel of niet met ze zou willen samenwonen. Welbeschouwd zijn mensen een vrij saaie soort. Laatst hoorde ik een bioloog dan ook praten over de ‘mensenwereld’ en de ‘normale wereld.’
Als er niet af en toe iemand zou zijn die de rest van de mensen versteld zou doen staan, dan zouden we al lang zijn uitgestorven. Gelukkig beschikken de meeste mensen over een vrij enthousiast karakter. Een symmetrisch gezicht, of een paar snelle en directe opmerkingen kunnen er al voor zorgen dat er iemand anders nachtenlang in zijn bed blijft woelen en draaien.
Maar dat is dan toch een individueel soort versteld staan van iets. Een egoistisch versteld staan van iets, met als uiteindelijke doel in het achterhoofd de voortplanting. Het is hoe een pauw versteld staat als een vrouwtje haar veren omhoog doet. Een beetje versteld staan voor de vorm.
Laatst stond ik echt versteld. En ik was niet de enige. Iedereen stond versteld.
Het was een nacht als vele anderen. Alles ging zoals het hoorde te gaan. Er was een kampvuur, er waren glaasjes rode wijn. Aan mijn rechterkant stonden twee flirtende veertigers. Aan mijn linkerkant zat een aantal mensen van mijn leeftijd te praten over backpacken in Peru. Iemand had net een glas wijn laten vallen en strooide zout op zijn broek. Mensen reikten hun servetjes aan. Een man speelde gitaar en een meisje met een middelmatige stem zong mee. Beatlesliedjes.
Precies wat je verwacht van mensen rond een kampvuur. Ergens aan de overkant zat een man met een korte broek aan. Zijn benen waren roodverbrand en hij had een witte baard. In mijn hoofd noemde ik hem de zeeman. Hij had een fles rum in zijn hand en er zat een stevige, geblondeerde vrouw naast hem. De man met de gitaar sloeg de eerste, dramatische akkoorden aan van een volgend liedje. En voordat het meisje met de middelmatige stem kon inzetten stond de zeeman op. Hij zoog zijn borst vol met lucht en zette een aria in. Het zachte geluid van de gitaar was bijna niet meer te horen, maar dat kon hem schijnbaar niet deren. Met zijn ogen dicht zong hij. Je kon horen dat hij heel Italiaans wilde klinken, en heel gevoelig.
Echt mooi was het niet. Iedereen om het kampvuur staakte zijn gesprek. Mensen rekten hun halzen. Keken elkaar een beetje geschrokken aan. Een vrouw deed nog een poging om lachend mee te zingen maar viel al snel ook stil. De man zong voor een gegeneerd publiek. Het maakte niet uit. Na tien minuten stopte hij met een knikje naar de man met de gitaar. ‘Ga verder,’ zei hij. Hij nam een slok van zijn rum
Twee vrouwen begonnen te klappen. De geblondeerde vrouw keek de andere kant uit. De zeeman begon een gesprek met degene naast hem alsof er niets was gebeurd.
Langzaam hervatte iedereen zijn gesprek weer. De avond ging door als elke andere avond. Het enige verschil was dat iemand ons vanavond  tot in het diepst van onze ziel versteld had doen staan.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden