Nieuwste onderwerp

Reünie

Op de avond van de dag dat ik mijn laatste examen deed was er een reünie georganiseerd in een discotheek. Het was niet mijn reünie maar wel die van de mensen om mij heen. Een reünie van alle mensen die in de loop der jaren bij mij op school hadden gezeten. Ik dacht dat het beter was om niet te gaan. Ik wilde niet geconfronteerd worden met de toekomst. Mijn toekomst was na mijn laatste examen net een paar uur begonnen. Ik moest alles nog op een rijtje zetten.

Veel mensen op die reünie hadden al kinderen. Of ze waren er niet omdat ze op huwelijksreis waren.

Ik ging er toch heen. Ik ging omdat ik wist dat Waldemar Torenstra bij mij op school had gezeten. Dat was het soort toekomstbeeld waar ik graag naar wilde kijken. Hij was er niet.

Het was zoals ik het me had voorgesteld. Iedereen om mij heen slaakte uitroepen en deelde zoenen uit. Soms duurde het even voordat ze elkaar herkenden. Dat werd opgelost met een enigszins zenuwachtige lach en wat grapjes over de tijd die onherroepelijk verstreken was. Ze namen onwennig gekleurde drankjes aan die werden uitgedeeld door barmannen en gnuifden over dat het weer precies zo was als vroeger.

Mij kenden ze allemaal niet. Toen ze mijn leeftijd hadden liep ik nog in tuinbroeken. Nu waren ze allemaal langzaam ouder aan het worden. Ze hadden buikjes. Ze liepen in de mode van een paar jaar geleden. Ze hadden onbestemde beroepen die nooit de beroepen van hun dromen konden zijn omdat je van te voren nooit kunt bedenken dat ze bestaan. Terwijl ze elkaar langzaam allemaal terugvonden kwamen hun gezichten langzaam in een teleurgestelde stand te staan.  ‘Ik dacht dat jij beroemd zou worden,’ zeiden ze tegen elkaar. ‘Ik dacht dat jij rijk zou zijn,’mompelden ze tegen de klasgenoten die ze uit het oog hadden verloren. Af en toe wierpen ze een beschaamde blik op mij. Ik had ze net enthousiast mijn toekomstplannen verteld.

Er schitterden een boel mensen in afwezigheid, het leek eigenlijk alsof de reunie bedoeld was om te praten over hen die er niet waren. Carmen die een ontzettend succesvolle ontwerpster was geworden en Remco die al jaren in een ambassade ergens in donker Afrika vertoefde. Iedereen op die reunie vertelde mij enthousiast over het succes van de mensen die niet op de reunie waren.

Ze zeiden dat ze het zich goed konden herinneren, de tijd na hun examens. Al hun plannen en al hun dromen. Een beetje weemoedig zeiden ze dat het allemaal anders was gelopen dan ze dachten. Ik was bang geweest om geconfronteerd te worden met de toekomst, maar confronteerde hen met hun verleden.

Voor hen was de reünie nog veel erger dan voor mij.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden