Nieuwste onderwerp

Liefde

Gek hoe je er altijd weer op uit komt, zei ze nog. Ze hadden geprobeerd het er niet over te hebben. Ze had het bijvoorbeeld over het kweken van augurken, een activiteit die haar sinds haar laatste (en eerste) bezoek aan het tuincentrum elke dag een paar minuten bezighield. Al was het maar omdat ze elke morgen weer opnieuw versteld stond van de groei die de augurken hadden doorgemaakt.
Ik ken niets dat zo snel groeit als augurken, zei ze tegen hem. Waarop hij begon over de economie van China.
Ze had hem haar eerste blaren al laten zien: een bewijs dat het zomer is, vind je niet, zei ze. Hij knikte en ze zag dat hij het langzaam begreep. Vanaf dat moment had hij elke zomer pleisters in zijn kontzak.
En het was niet dat ze hem niet ook opbelde. Ze vroeg hem vaak langs te komen. Dan gingen ze iets leuks doen, ijsjes eten bijvoorbeeld. Praten over de wolken die rare vormen aannamen of augurken of de economie van China zo lang het maar niet over dat ene ging.
En soms zat haar haar in de war of waaide er een plukje in haar gezicht en dan streek hij het weg. Dat was ongeveer de grens. Dat kon nog. Zoals een opa zijn kleinkind aanraakt, dacht ze dan bij zichzelf. En elke keer had ze er na een tijdje genoeg van.
Ik heb er genoeg van, zei ze dan, omdat ze niet wist hoe ze het anders moest zeggen. Hij knikte dan dat hij het begreep en ging.
Totdat hij de volgende keer weer kwam. Ze kregen herinneringen. Weet je nog dat we die ene schelp vonden, zei ze op een dag en daarna besefte ze dat het zo ver was. De eerste herinnering. Ze vond het niet erg.
Ze wist ondertussen dat hij sokken had met gekleurde randjes aan de bovenkant. En dat zijn ouders namen hadden die allebei met een m begonnen. Ze wist de cijfers die hij haalde op school en hij wist zulke dingen van haar.
En op een dag streek hij haar haren uit haar gezicht en zei dat ze mooi was. Hij kuste haar, pakte haar hand, vertelde haar de dingen die hij voelde al zo lang, en glimlachte. Gek, hoe het altijd hier weer op uitkomt zei ze voor ze hem wegduwde en opstond. En dat terwijl we het er niet over zouden hebben.
Ze liep weg.

Het laatste dat hij van haar zag was de zoom van haar jurk die tussen de bomen verdween.

« terug naar blog

One response to “Liefde”

  1. Joe

    hoewel ik inderdaad vind dat de titel bij elk ander stuk cliché was geweest , heeft het iets wrangs en bitters hier . Het is zo fijn hoe je tussen de regels kunt lezen en snapt wat ( althans wat ik denk dat ) ze bedoelt.. Mooi :) ik kan me er zeker in verplaatsen

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden